Lize Feryn deelt haar stille
verdriet: “We waren met z’n drietjes, maar het liep anders”
Begin 2025 begon voor Lize
Feryn en Aster Nzeyimana vol hoop. De geliefde actrice en
sportanker verwachtten samen een kindje, een moment van pure
vreugde waar ze lang naar hadden uitgekeken. Maar in maart volgde
een emotionele wending die hun leven voorgoed markeerde. De
zwangerschap eindigde vroegtijdig, en het koppel deelde dit
hartverscheurende nieuws met hun volgers via sociale media.
Nu, enkele maanden later,
spreekt Lize voor het eerst openlijk over hun verlies. In een
eerlijk en moedig interview met De Standaard vertelt ze hoe diep deze ervaring haar
en Aster geraakt heeft – én waarom ze haar verhaal nu wil
delen.
Een beloftevol begin met een
rauw randje
De zwangerschap kwam voor het
koppel als een zegen. In een ontroerend Instagrambericht schreven
Lize en Aster begin dit jaar: “2025 startte heel bijzonder met ons
drietjes. Al hadden we deze foto zo graag met beter nieuws gedeeld,
we willen toch blij zijn dat we – al was het maar voor even – deze
vreugde hebben mogen ervaren.”
De woorden raakten een snaar
bij duizenden mensen. Velen herkenden zich in de pijn, het stille
verdriet en de kwetsbaarheid van een toekomst die plots verandert.
Het bericht ging viraal, mede door de openhartigheid van het
koppel.
“Zoveel mensen maken dit mee,
maar het blijft even zwaar”
Pas nu, maanden later, voelt
Lize de ruimte om haar verhaal uitgebreider te doen. In het
interview benadrukt ze hoe intens het verlies nog steeds is, ook al
zijn ze niet de enigen die dit meemaken.
“Zoveel mensen maken dit
mee,” vertelt ze. “Het gebeurt vaker dan men denkt. Maar dat maakt
het verdriet er niet minder om. Het is een ervaring die je hele
wereld even stilzet.”
Door haar verhaal te delen,
hoopt Lize taboes te doorbreken en erkenning te geven aan het
stille verdriet dat veel vrouwen én koppels treft. “Zeker in de
publieke sfeer is er weinig ruimte voor rouw als je kindje er nog
niet is geweest in de ogen van de wereld. Maar voor ons was het
kindje er wél.”
Geen ‘gewone’ zwangerschap:
een medische complicatie
Wat het proces extra complex
maakte, was dat het niet ging om een “klassieke” miskraam. Bij Lize
werd een partiële
mola-zwangerschap vastgesteld – een zeldzame aandoening
waarbij de placenta zich abnormaal ontwikkelt. Het embryo is vaak
genetisch niet levensvatbaar, maar het lichaam gedraagt zich
aanvankelijk alsof er sprake is van een gewone zwangerschap.
“Ik had al snel een zichtbaar
buikje,” zegt Lize. “We dachten dat alles goed ging. Tot de dokters
andere signalen begonnen op te merken. De medische uitleg kwam als
een klap, want het woord ‘mola’ zei ons op dat moment helemaal
niets.”
Nog altijd onder medische
controle
Hoewel de zwangerschap
maanden geleden werd afgebroken, is het medische hoofdstuk nog niet
afgesloten. Lize moet wekelijks op controle in het z!ekenhuis. De
reden: een mola-zwangerschap kan in zeldzame gevallen evolueren tot
een ernstiger gezondheidsprobleem als het weefsel niet volledig
verdwijnt uit het lichaam.
“Het is een vreemd gevoel: je
denkt dat het achter de rug is, maar je blijft toch met het
z!ekenhuis verbonden. Elke week is opnieuw een meting, opnieuw een
onzeker moment. Gelukkig worden we goed opgevolgd,” vertelt
ze.
Ook toekomstplannen zijn
voorzichtiger geworden. Een nieuwe zwangerschap is op dit moment
nog niet aan de orde. “De kans op complicaties is niet nul. Dus
gaan we nog even rustig afwachten,” zegt Lize bedachtzaam.
Verdriet in de schaduw van de
spotlights
Wat deze periode extra
beladen maakte, was het publieke karakter van hun leven. Zowel Lize
als Aster zijn bekende gezichten in Vlaanderen. Het nieuws van hun
zwangerschap was, ondanks hun poging tot discretie, al snel
onderwerp van gesprek.
“We hebben heel bewust
gekozen om de eerste weken na het slechte nieuws stil te blijven,”
zegt Lize. “Mensen vroegen hoe het ging, er waren geruchten. Maar
we hadden simpelweg geen woorden. We wilden de tijd nemen om het
zelf te verwerken, in alle rust.”
Toch beseften ze ook dat hun
publiek meeleefde. Dat besef gaf kracht, maar legde ook druk. “Het
is een vreemd spanningsveld: enerzijds wil je je terugtrekken,
anderzijds weet je dat mensen oprecht bezorgd zijn. Die balans
zoeken was niet altijd eenvoudig.”
Rouwen zonder tastbare
herinneringen
Een extra moeilijk aspect van
dit soort verlies is dat er weinig tastbaars overblijft. Geen
geboortekaartje, geen tastbare herinneringen, en vaak zelfs geen
begrafenis. En toch is de rouw er wél.
Lize: “We hebben foto’s, we
hebben momenten. Die zijn voor ons heel waardevol. Want het kindje
wás er, ook al maar even. En die korte aanwezigheid heeft ons leven
geraakt op een manier die moeilijk uit te leggen is.”
Het koppel spreekt openlijk
over het feit dat het verlies hen dichter bij elkaar heeft
gebracht. In plaats van uit elkaar te groeien, hebben ze geleerd om
samen stil te staan bij verdriet – en er woorden aan te geven, ook
als dat moeilijk is.
Een boodschap van verbinding
en hoop
Door haar verhaal te delen,
wil Lize niet alleen haar eigen proces een plek geven, maar ook
anderen steun bieden. In haar woorden klinkt een krachtige
boodschap door: je staat er niet alleen voor, ook al voelt het soms
zo.
“Wat mij hielp, was weten dat
andere vrouwen dit ook hebben meegemaakt. Dat er namen en gezichten
zijn, dat er verhalen bestaan waarin ik mij kon herkennen. Daarom
wil ik nu ook mijn stem laten horen. Niet om medelijden te krijgen,
maar om te verbinden.”
Ze hoopt dat de openheid over
zwangerschapsverlies – in al zijn vormen – meer vanzelfsprekend mag
worden. Zodat vrouwen, mannen en gezinnen zich niet meer hoeven te
verstoppen achter stilte.
Een nieuwe fase, met zachte
tred
Voor Lize en Aster is 2025
anders begonnen dan gehoopt. Toch kijken ze met zachtheid naar wat
komt. Er is verdriet, maar ook dankbaarheid. Voor de steun die ze
kregen, voor de momenten die er wél waren, en voor de liefde die
hen verbindt.
“We gaan stap voor stap. Er
komt een dag waarop we opnieuw durven dromen. Maar voor nu is het
vooral: rustig verder leven, en ruimte maken voor wat er geweest
is,” besluit Lize.
