Kim Van Oncen is woedend: “Waar is de menselijkheid?”

Vlaams viceminister-president Melissa Depraetere is onverwacht met zwangerschapsverlof gegaan, en dat besluit heeft een felle en emotionele discussie losgemaakt. Wat begon als een medisch noodzakelijke ingreep om de gezondheid van haar ongeboren kind te beschermen, groeide in enkele dagen uit tot een online storm van kritiek, onbegrip en zelfs regelrechte haat. Tegelijkertijd klinkt er ook een luid en krachtig tegengeluid van mensen die zich uitspreken vóór menselijkheid, zorg en respect.

Medisch advies, geen keuze

Voor Melissa Depraetere was het besluit om onmiddellijk met zwangerschapsverlof te gaan geen politieke afweging, maar een medische noodzaak. Artsen adviseerden haar om per direct rust te nemen omdat de aanhoudende stress een reëel risico vormde voor haar zwangerschap. Als zij zou doorgaan met werken, zou de kans op een vroeggeboorte aanzienlijk toenemen. In zo’n situatie is er volgens medische experts geen ruimte voor discussie: gezondheid gaat voor alles.

Depraetere volgde dat advies, zoals van elke zwangere vrouw in een vergelijkbare situatie verwacht zou worden. Toch werd haar beslissing vrijwel meteen onderwerp van debat. Niet zozeer over de medische inhoud, maar over haar functie, haar verantwoordelijkheid als politica en — impliciet — over de vraag of zij “wel had moeten weten waar ze aan begon”.

Online onbegrip en harde woorden

Op sociale media stroomden de reacties binnen. Naast steun en begrip verschenen er ook talloze berichten waarin haar verlof werd bekritiseerd. Sommige reacties suggereerden dat zij haar werk “in de steek liet”, anderen trokken haar professionaliteit in twijfel of maakten opmerkingen over het combineren van politiek en moederschap. De toon was vaak hard, persoonlijk en weinig empathisch.

Juist die reacties raakten een gevoelige snaar bij mensen uit haar omgeving. Want wie verder kijkt dan de politieke titel, ziet vooral een zwangere vrouw die een beslissing neemt om haar kind te beschermen. Dat dit anno 2026 nog steeds tot zoveel vijandigheid leidt, roept vragen op over hoe we als samenleving omgaan met zwangerschap, werk en publieke vrouwen.

Partner slaat terug

Kenneth Vermeulen, de partner van Depraetere, kon de stroom aan haat niet langer aanzien en sprak zich fel uit op Instagram. Hij noemde de critici “leeghoofden en internettrollen” en stelde dat mensen die geen enkel begrip kunnen opbrengen voor een medische situatie, vooral iets zeggen over zichzelf.

Zijn reactie kreeg veel bijval, maar maakte ook duidelijk hoe diep de reacties snijden. Wanneer partners zich genoodzaakt voelen om publiekelijk hun zwangere geliefde te verdedigen, is dat een teken dat de grens van fatsoen ruimschoots is overschreden.

Kim Van Oncen: “Waar is de menselijkheid?”

Ook actrice Kim Van Oncen liet van zich horen en deed dat in duidelijke bewoordingen. In haar Instagramverhaal reageerde ze zichtbaar geëmotioneerd op de heisa. “Kunnen we in 2026 nu eens niet normaal beginnen doen online?” schreef ze. Volgens haar wordt volledig vergeten dat Melissa Depraetere niet alleen politica is, maar ook partner, dochter en aanstaande moeder.

Van Oncen benadrukte dat er in deze situatie maar één juiste keuze is: stoppen met werken wanneer de gezondheid van moeder en kind in gevaar komt. Alles daarbuiten is volgens haar ruis. Ze wees erop dat niemand zich zou moeten verantwoorden voor het opvolgen van doktersadvies.

Persoonlijke ervaring maakt reactie extra krachtig

De woorden van Kim Van Oncen krijgen extra gewicht door haar eigen ervaringen. Ze maakte zelf drie zware zwangerschappen door, waarvan één eindigde in het verlies van een kindje. Dat trauma werkt door, en juist daarom raakt deze discussie haar zo diep. Ze benadrukte dat niemand het recht heeft om lichtzinnig te oordelen over zwangerschapsverlof of medische beslissingen.

“Wie dat betaalt? Wij allemaal samen, zoals het hoort,” schreef ze. Volgens haar is dat precies waar een sociale samenleving voor dient: elkaar opvangen wanneer het nodig is. Ze stelde bovendien dat er talloze andere uitgaven zijn waar publieke verontwaardiging terecht zou kunnen zijn, maar dat zorg voor een zwangere vrouw daar absoluut niet bij hoort.

Zwangerschap en publieke functies: een blijvend spanningsveld

De controverse rond Depraetere legt een breder maatschappelijk probleem bloot. Nog altijd wordt zwangerschap bij vrouwen in leidinggevende of publieke functies gezien als iets dat uitleg behoeft. Mannen met gezondheidsproblemen krijgen vaak begrip en rust gegund; vrouwen die zwanger zijn, moeten zich blijven verantwoorden.

Het idee dat een politica “had moeten weten” wat haar te wachten stond, is een redenering die zelden of nooit wordt toegepast op mannelijke collega’s met privéomstandigheden. Dat dubbele standaarddenken blijft hardnekkig bestaan, zeker online, waar nuance vaak het eerste slachtoffer is.

Teleurstelling en grenzen

Kim Van Oncen verwoordde het gevoel van velen toen ze schreef hoe teleurgesteld ze is in de manier waarop mensen zich online gedragen. Volgens haar wordt er een grens overschreden: niet alleen richting Depraetere, maar richting alle vrouwen die werken, zwanger zijn en proberen hun leven zo goed mogelijk te balanceren.

De vraag die zij stelt, blijft hangen: wanneer besluiten we als samenleving om dit soort online agressie een halt toe te roepen? Want achter elke politicus, acteur of publieke figuur schuilt nog altijd een mens met gevoelens, angsten en verantwoordelijkheden.

Een boodschap van steun

Tot slot richtte Kim Van Oncen zich rechtstreeks tot Melissa Depraetere met een warme en bemoedigende boodschap. Ze wenste haar rust, kalmte en vertrouwen toe, en sprak de hoop uit dat alles goed zal verlopen. “Ik wens jullie een wolk van een kind,” schreef ze — een zin die door velen werd gedeeld en herhaald.

Die steunbetuigingen laten zien dat de haat niet het laatste woord heeft. Voor elke harde reactie zijn er ook mensen die kiezen voor empathie en begrip.

Meer dan één vrouw

Wat deze kwestie duidelijk maakt, is dat het niet alleen om Melissa Depraetere gaat. Het gaat om hoe we omgaan met zwangerschap, zorg en kwetsbaarheid in het publieke domein. Om de vraag of werk belangrijker is dan gezondheid. En om de mate waarin we bereid zijn elkaar menselijkheid te gunnen, ook — of juist — wanneer iemand een zichtbare functie bekleedt.

Het zwangerschapsverlof van Depraetere is geen zwaktebod, maar een verantwoord besluit. De echte vraag is niet waarom zij stopt, maar waarom dat bij zoveel mensen nog steeds weerstand oproept. Dat debat verdient meer nuance dan sociale media vaak bieden.