Naar de inhoud

NieuwsPolitiek

Woede om ‘respectloos’ bericht van Rob Jetten over overleden Jason (28): ‘Verwijder dit nu!’

•Lars de Wit

Jason maakte zelf ernstige misstanden mee

Jason Bhugwandass werd op 19 januari 1998 geboren in Amsterdam.

Zijn jeugd verliep moeilijk. Als tiener kreeg hij te maken met ernstige psychische problemen, waarna hij uiteindelijk in de gesloten jeugdzorg terechtkwam.

Daar maakte hij naar eigen zeggen ingrijpende gebeurtenissen mee die zijn leven blijvend zouden beïnvloeden.

In 2019 vertelde hij bij Nieuwsuur uitgebreid over zijn ervaringen.

Hij begreep niet waarom jongeren die psychische hulp nodig hadden, terechtkwamen in instellingen die volgens hem eerder op gevangenissen leken.

Jason Bhugwandass deelt zijn persoonlijke ervaringen met Jeugdzorg: "Geen ruimte om fouten te maken"

“Waarom stop je zieke kinderen in een soort gevangenis?”, vroeg hij destijds.

In anderhalf jaar tijd verbleef Jason in vijf verschillende instellingen en kreeg hij met ongeveer 135 hulpverleners te maken.

Die ervaringen vormden de aanleiding voor zijn jarenlange strijd om de jeugdzorg te verbeteren.

Zijn onderzoeken veranderden de jeugdzorg

Jason sloot zich aan bij Stichting ExpEx, een organisatie die zich inzet voor betere jeugdzorg vanuit de ervaringen van jongeren zelf.

Ook werkte hij mee aan de documentaire Jason, die in 2021 verscheen.

Een jaar later werd hij uitgeroepen tot Amsterdammer van het Jaar.

Burgemeester Femke Halsema sprak destijds haar waardering uit voor zijn veerkracht en inzet voor andere jongeren.

In 2024 publiceerde Jason het rapport Eenzaam gesloten.

Voor dit onderzoek sprak hij met 51 voormalige bewoners van zogenoemde ZIKOS-afdelingen, waar jongeren met zeer complexe problemen werden behandeld.

Uit de verklaringen kwamen ernstige beschuldigingen naar voren over onder meer geweld, afzondering en onvoldoende passende zorg.

Schrikbarend rapport jeugdzorg: 'Psychisch, fysiek en seksueel geweld'

Het onderzoek veroorzaakte grote maatschappelijke en politieke ophef.

Er volgde een tijdelijke opnamestop en uiteindelijk werd besloten de omstreden ZIKOS-afdelingen definitief te sluiten.

Ook na sluiting bleef Jason strijden

Voor Jason betekende de sluiting niet dat zijn werk erop zat.

Hij vond dat er veel meer aandacht moest komen voor de jongeren die jarenlang met de gevolgen van hun verblijf in de gesloten jeugdzorg moesten leven.

In zijn tweede rapport, Eenzaam gestorven, onderzocht hij hoe het inmiddels ging met voormalige bewoners.

Daaruit kwam naar voren dat velen nog altijd kampten met ernstige psychische en lichamelijke klachten.

Ook ontbrak het volgens zijn onderzoek aan voldoende nazorg.

Jason vond dat slachtoffers niet alleen erkenning verdienden, maar ook daadwerkelijke ondersteuning.

Toen betrokken jeugdzorginstellingen excuses aanboden, reageerde hij dan ook met gemengde gevoelens.

Hij was blij met de erkenning, maar vond dat deze veel eerder had moeten komen.

“Jongeren zijn eerst beschadigd door het systeem, daarna niet geloofd, vervolgens aan hun lot overgelaten en moesten daarna ook nog wachten op woorden die allang uitgesproken hadden moeten worden”, vertelde hij aan Nieuwsuur.

Gezondheid Jason ging steeds verder achteruit

De jarenlange strijd had ondertussen grote gevolgen voor zijn gezondheid.

In zijn afscheidsbericht vertelde Jason dat hij kampte met ernstige en complexe posttraumatische stress.

Later kwamen daar lichamelijke aandoeningen bij, waaronder een functionele neurologische stoornis en het Lance-Adams-syndroom.

Zijn lichamelijke toestand ging steeds verder achteruit.

Hij kon uiteindelijk nauwelijks meer zelfstandig functioneren, had ernstige bewegingsproblemen en moest regelmatig medische hulp krijgen.

De laatste weken van zijn leven verbleef hij in een verzorgingstehuis.

Ook schreef hij over dromen die hij nooit had kunnen verwezenlijken.

“Ooit wilde ik advocaat of rechter worden. In de praktijk werd ik helemaal niks”, schreef hij.

Toch benadrukte Jason dat hij geen spijt had van zijn inzet voor andere jongeren.

“Ik kan alleen zeggen dat ik mijn best heb gedaan en dat ik terugkijk op een leven dat zwaar en onrustig was, maar waarvan ik geen spijt heb.”

Volgens de NOS kon Jason kort voor zijn overlijden dankzij Stichting Ambulance Wens nog een bezoek brengen aan het strand.

Daar liet hij samen met familie en vrienden foto's maken.

Eerbetoon Jetten blijft onderwerp van discussie

Het overlijden van Jason heeft niet alleen veel verdriet veroorzaakt, maar ook opnieuw aandacht gevestigd op de misstanden binnen de gesloten jeugdzorg.

De discussie rondom het bericht van Rob Jetten draait vooral om de vraag hoe zijn laatste wens moet worden geïnterpreteerd.

Sommige mensen vinden dat politici die deel uitmaken van het systeem waartegen Jason streed, terughoudend moeten zijn met publieke eerbetonen.

Anderen zien de woorden van Jetten juist als een oprechte erkenning van het belangrijke werk dat Jason heeft verricht.

Of de premier zijn bericht zal verwijderen, is niet bekend.

Wat wel duidelijk is, is dat Jason met zijn onderzoeken en jarenlange inzet een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan veranderingen binnen de Nederlandse jeugdzorg.

Zijn overlijden op slechts 28-jarige leeftijd is een groot verlies voor zijn familie, vrienden en de vele jongeren voor wie hij zich heeft ingezet. Wij wensen zijn nabestaanden ontzettend veel sterkte.

Geschreven door

Lars de Wit

Lars de Wit is editor bij Blijned en schrijft over nieuws en televisie. In zijn artikelen komen zowel grote gebeurtenissen als verhalen met een verrassende of menselijke twist voorbij: van noodweer en sportnieuws tot bijzondere vondsten, bekende gezichten en opvallende…

Alle 1084 artikelen van Lars de Wit ›
Deel dit artikelWhatsAppFacebookX

Volg Blijned

Het nieuws van vandaag, op de plek waar je toch al bent.