Syrische asielzoekers in hongerstaking: ‘We eten pas als alles voor ons perfect is geregeld!’
Laatste update:
Een hongerstaking van tientallen asielzoekers in een Haags hotel zorgde voor flinke ophef. Ongeveer tachtig bewoners van het Teleport Hotel waren ontevreden over de maaltijden die zij dagelijks kregen en besloten uit protest niet meer te eten. Vanuit de Haagse en landelijke politiek werd daar bijzonder fel op gereageerd.
Volgens de bewoners was het eten onder meer te vet, te sterk gekruid en te eenzijdig. De organisatie achter de opvang en het restaurant herkenden zich niet in alle kritiek. Ook verschillende politici begrepen weinig van de actie.
„Dat is potverdikkie vele malen beter dan wat er op tafel staat bij onze ouderen in verzorgingshuizen”, reageerde Richard de Mos destijds.
Tachtig asielzoekers in hongerstaking
De ongeveer tachtig asielzoekers werden destijds al enkele maanden opgevangen in het Teleport Hotel in Den Haag.
De gemeente had de locatie beschikbaar gesteld vanwege de grote druk op de asielopvang in Ter Apel.
Het ging voornamelijk om Syrische asielzoekers. Zij verbleven in kamers in het hotel en konden gebruikmaken van het restaurant.
Daar werden volgens de berichtgeving dagelijks drie warme maaltijden aangeboden.
Toch waren verschillende bewoners daar niet tevreden over.
Volgens hen was het eten vaak hetzelfde en was de kwaliteit onvoldoende. Het restaurant en de organisatie die verantwoordelijk was voor de opvang spraken dat beeld tegen.
Richard de Mos ‘sprakeloos’
De actie leidde tot stevige reacties vanuit de Haagse politiek.
Richard de Mos, fractievoorzitter van Hart voor Den Haag, zei destijds weinig begrip te hebben voor de klachten.
Volgens hem was het menu juist gevarieerd en werd zelfs rekening gehouden met de achtergrond van de bewoners.
„Er staan zelfs Syrische gerechten op, die met recepten van de mensen in het hotel zelf zijn bereid”, zei De Mos.
Volgens hem kregen de bewoners onder meer rijst, patat en brood. Daarnaast zou vijf keer per week vlees en twee keer per week vis worden geserveerd.
Ook het ontbijt was volgens De Mos uitgebreid.
„’s Morgens zijn er vers gemaakte pannenkoeken en croissants. Ze krijgen elke dag drie keer warm eten. Dat is potverdikkie vele malen beter dan wat er op tafel staat bij onze ouderen in verzorgingshuizen.”
De vergelijking met verzorgingshuizen was een uitspraak van De Mos; uit de aangeleverde informatie blijkt niet dat de kwaliteit van beide soorten maaltijden daadwerkelijk met elkaar is onderzocht.
CDA wijst op Nederlanders bij voedselbank
Ook het Haagse CDA reageerde kritisch.
Raadslid Kavish Partiman wees erop dat tegelijkertijd veel Nederlanders afhankelijk waren van voedselbanken.
„Dankbaarheid voor een dak, warm bed en drie maaltijden zou op z’n plaats zijn. Het is niet vanzelfsprekend”, zei hij.
Volgens Partiman waren voorzieningen zoals een warme slaapplaats en meerdere maaltijden per dag voor sommige Nederlanders eveneens niet vanzelfsprekend.
Ook landelijke politici reageren fel
De discussie bereikte vervolgens ook de landelijke politiek.
Toenmalig Kamerlid Wybren van Haga van BVNL haalde hard uit naar de actie.
Hij noemde het „ronduit een gotspe” dat er over het aangeboden eten werd geklaagd en omschreef dat als „spugen op onze gastvrijheid”.
Zijn boodschap aan de actievoerders was bijzonder duidelijk: „Inpakken en wegwezen!”
Ook PVV-leider Geert Wilders reageerde destijds via sociale media.
Hij wees op de maaltijden met onder meer rijst, kip, pannenkoeken en croissants en schreef vervolgens: „Wegwezen met jullie geklaag. Ga terug naar je eigen land.”
Forum voor Democratie mengde zich eveneens in de discussie en stelde dat de asielzoekers volgens de partij al verschillende voorzieningen kregen en desondanks niet tevreden waren.
Asielzoekers: ‘Het is niet te eten’
De bewoners zelf schetsten een heel ander beeld.
Een woordvoerster van de actievoerders zei begrip te hebben voor het feit dat mensen een mening over de hongerstaking hadden, maar bleef bij haar kritiek op het eten.
„Ik vertel gewoon de waarheid. Het verdwijnt niet voor niets in de afvalcontainers.”
Volgens haar zat er te veel olie in de maaltijden en werd er te sterk gekruid.
Vooral voor de kinderen zou dat volgens haar een probleem zijn.
„Het is niet geschikt voor onze kinderen. Die laten het eten staan omdat ze het niet lekker vinden. ’s Nachts hebben ze honger.”
Volgens de woordvoerster was het lastig om zelf alternatieven te kopen, omdat de bewoners naar haar zeggen slechts twaalf euro per week kregen.
Organisatie past maaltijden aan
De organisatie die de nood- en crisisopvang voor de gemeente verzorgde, ging vervolgens met de bewoners in gesprek.
Daaruit kwamen verschillende afspraken voort.
Zo zouden bewoners meer inspraak krijgen in de menu’s die gedurende de week werden aangeboden.
Ook zou er meer fruit beschikbaar komen en zou minder pittig worden gekookt.
Verder werd bekeken of de bereiding van de kip aangepast kon worden. Kruiden voor salades zouden voortaan apart worden aangeboden, zodat bewoners zelf konden bepalen hoeveel ze wilden gebruiken.
Niet iedereen stopte direct met hongerstaking
Ondanks de gemaakte afspraken was het protest daarmee niet onmiddellijk voorbij.
Een deel van de actievoerders bleef nog enige tijd in hongerstaking.
„Wij stoppen onze actie morgen pas”, liet de woordvoerster destijds weten.
Het protest leidde daarmee tot een felle maatschappelijke en politieke discussie. Waar de bewoners stelden dat de maaltijden voor hen en hun kinderen niet goed genoeg waren, vonden verschillende politici juist dat de aangeboden voorzieningen ruim voldoende waren en dat de hongerstaking ongepast was. Uiteindelijk werden afspraken gemaakt om de maaltijden aan te passen en bewoners meer inspraak te geven.
Geschreven door
Lars de WitLars de Wit is editor bij Blijned en schrijft over nieuws en televisie. In zijn artikelen komen zowel grote gebeurtenissen als verhalen met een verrassende of menselijke twist voorbij: van noodweer en sportnieuws tot bijzondere vondsten, bekende gezichten en opvallende…
Alle 997 artikelen van Lars de Wit ›Volg Blijned
Het nieuws van vandaag, op de plek waar je toch al bent.