Presentator Jan Versteegh heeft een zware dag achter de
rug. In een column voor LINDA.nl deelt hij het verlies van zijn
peettante, Jannie, die hij met veel liefde herdenkt. De uitvaart,
die plaatsvond op woensdag, raakte hem diep. “Nu huilde ik ook
omdat ik zélf verdrietig was,” schrijft hij
openhartig.
Geen gewone tante, maar een bijzondere
band
Jan omschrijft zijn peettante Jannie als een klein, rank
persoon, maar met grootse daden. “Ze was niet mijn tante vanwege
een familieband, maar omdat ze één van de beste vriendinnen van
mijn moeder was,” legt hij uit. Hij herinnert zich haar als een
positieve vrouw die altijd klaarstond voor anderen.
“Ze wist je altijd te verrassen met iets attents. Geen
verjaardag ging voorbij zonder dat ze even langskwam, ondanks dat
ik op oudejaarsdag ben geboren.”
Reflectie op het leven
Tijdens de emotionele speech van Jannies kinderen besefte Jan
hoe onverbiddelijk de dood kan zijn. Het bracht hem tot nadenken
over de toekomst en zijn eigen ouders. “Ik pakte de hand van mijn
moeder en kneep er zacht in,” schrijft hij. Terwijl hij in de kerk
zat, vroeg hij zich af hoe hij ooit het leven van zijn moeder in
woorden zou kunnen vatten.
“Het leven is niet altijd eerlijk, maar de dood is keihard,”
vervolgt hij. De realiteit van verlies bracht niet alleen verdriet
om zijn peettante, maar ook om wat de toekomst nog zou kunnen
brengen.
Een moment van menselijkheid
Jan’s dag eindigde met een ironisch moment: tijdens het
teruglopen naar de auto stapte hij in hondenpoep. Het alledaagse
ongelukje contrasteerde scherp met de zwaarte van de dag en bood
een onverwacht luchtig slot.
Met zijn openhartige column laat Jan zien hoe intens verdriet
en reflectie hand in hand gaan, zelfs op een dag vol afscheid en
pijn.
