Sven Roes laat na vermissing van zich horen, meldt vreselijk nieuws
Shorttracker Sven Roes heeft voor het eerst openhartig verteld wat zich afspeelde in de periode voorafgaand aan zijn vermissing. De sporter, die sinds 27 juni werd vermist en inmiddels weer veilig is herenigd met zijn familie, deelt op sociale media een aangrijpend persoonlijk verhaal over mentale problemen, teleurstellingen en de enorme druk die hij de afgelopen jaren ervoer.
In zijn bericht beschrijft Roes hoe hij lange tijd probeerde de schijn op te houden dat alles goed met hem ging, terwijl hij zich van binnen steeds slechter voelde. De combinatie van zware blessures, meerdere operaties en het mislopen van zijn olympische droom zorgde ervoor dat hij zichzelf langzaam kwijtraakte.
Jarenlange strijd achter de schermen
Volgens Roes begon zijn worsteling niet van de ene op de andere dag. Al maanden, en misschien zelfs jaren, voelde hij zich steeds verder wegzakken. Toch liet hij daar naar de buitenwereld nauwelijks iets van merken.
“De afgelopen maanden, misschien zelfs jaren, heb ik gedaan alsof alles goed met mij ging,” schrijft hij.
Na meerdere operaties en langdurige revalidaties bleef hij hopen dat hij zijn oude niveau weer zou bereiken. Die hoop gaf hem de kracht om door te blijven gaan, ondanks de fysieke en mentale tegenslagen waarmee hij werd geconfronteerd.
Het mislopen van de Olympische Spelen kwam volgens hem bijzonder hard aan. Juist omdat hij eerder nog dicht bij de Europese top had gezeten, bleef hij geloven dat zijn ultieme doel – olympisch goud – nog altijd haalbaar was.
Toen zijn lichaam hem opnieuw in de steek liet, begon dat geloof langzaam af te brokkelen.
Identiteit raakte hij kwijt
Voor topsporters vormt sport vaak een belangrijk onderdeel van hun identiteit. Ook voor Roes gold dat.
Hij schrijft dat hij steeds meer het gevoel kreeg dat hij de persoon die hij altijd was, kwijtraakte. Niet alleen de blessures deden pijn, maar vooral het idee dat hij zijn dromen zag verdwijnen zonder daar zelf iets aan te kunnen veranderen.
Zijn familie merkte volgens hem al langere tijd dat er iets niet klopte. Regelmatig vroegen zij hoe het werkelijk met hem ging.
Toch kon hij daar geen eerlijk antwoord op geven.
In plaats daarvan probeerde hij zijn gevoelens verborgen te houden, terwijl de druk zich steeds verder opstapelde.
Dit bericht op Instagram bekijken
Besluit om weg te gaan
Uiteindelijk bereikte hij een punt waarop hij het niet langer aankon.
Hij besloot weg te gaan en afstand te nemen van alles en iedereen om hem heen. Die beslissing leidde ertoe dat hij als vermist werd opgegeven, wat grote zorgen veroorzaakte bij familie, vrienden en vele mensen uit de sportwereld.
Achteraf noemt Roes die beslissing een gevolg van de mentale strijd waarin hij was beland.
Na enige tijd besloot hij alsnog contact op te nemen met zijn familie.
Dat moment veranderde volgens hem veel.
Familie gaf hem nieuw perspectief
Toen hij weer contact had met zijn naasten, realiseerde hij zich dat zij hem nooit hadden beoordeeld op sportieve prestaties of gewonnen medailles.
Wat voor hen werkelijk telde, was dat hij veilig was.
Dat besef maakte diepe indruk.
Volgens Roes werd hem op dat moment duidelijk dat zijn familie hem niet zag als topsporter die moest presteren, maar simpelweg als zoon, familielid en geliefde.
Juist dat inzicht hielp hem om de eerste stap terug te zetten richting huis.
Open over donkere gedachten
In zijn bericht vertelt Roes ook dat zijn mentale problemen verder gingen dan teleurstellingen in zijn sportcarrière.
Hij schrijft dat hij periodes heeft gekend waarin hij geen uitweg meer zag en zich volledig overweldigd voelde door gevoelens van falen en schuld.
Volgens hem draaide dat niet om een gebrek aan liefde voor het leven, maar om het gevoel dat hij anderen had teleurgesteld en niet meer voldeed aan de hoge verwachtingen die hij zichzelf had opgelegd.
Door hierover open te zijn, wil hij laten zien hoe diep mentale problemen kunnen ingrijpen, ook bij mensen die aan de buitenkant succesvol lijken.
Professionele hulp
Roes laat weten dat hij inmiddels heeft besloten professionele hulp te zoeken.
Hij noemt dat misschien wel de moeilijkste stap die hij ooit heeft moeten zetten.
Jarenlang dacht hij dat hij alle problemen zelf moest oplossen en dat hij altijd sterk moest zijn.
Nu kijkt hij daar anders tegenaan.
Volgens hem betekent echte kracht juist dat je eerlijk durft te zijn over wat er speelt en hulp accepteert wanneer dat nodig is.
Die verandering in denken ziet hij als het begin van zijn herstel.
Schaamte en spijt
In zijn verklaring spreekt Roes ook zijn spijt uit over de onrust die zijn verdwijning heeft veroorzaakt.
Hij beseft dat zijn familie, vrienden en andere betrokkenen dagenlang in grote onzekerheid hebben gezeten.
Daarvoor voelt hij zich verantwoordelijk.
Hij schrijft dat hij zich diep schaamt voor de pijn die hij zijn naasten heeft bezorgd en dat hij die gevoelens iedere dag met zich meedraagt.
Tegelijkertijd wil hij niet blijven hangen in schuldgevoelens.
Zijn focus ligt nu op herstel en op het stap voor stap terugvinden van zichzelf.
Bewustwording over mentale gezondheid
Met zijn openhartige verhaal wil Roes niet alleen uitleg geven over zijn verdwijning, maar ook bijdragen aan meer begrip voor mentale gezondheid.
Volgens hem zijn er veel mensen die, net als hij, lange tijd doen alsof alles goed gaat terwijl ze zich van binnen steeds slechter voelen.
Hij hoopt dat zijn verhaal anderen laat zien dat het mogelijk is om hulp te vragen en dat niemand dergelijke problemen alleen hoeft te dragen.
Door zijn ervaringen te delen, wil hij het gesprek over mentale gezondheid helpen normaliseren.
Eerste stap naar herstel
Roes benadrukt dat hij zijn verhaal niet deelt om medelijden op te wekken.
Zijn doel is juist om eerlijk te zijn over wat er met hem is gebeurd.
Hij wil niet langer de indruk wekken dat alles goed gaat wanneer dat niet zo is.
Volgens de shorttracker begint herstel met openheid, hoe moeilijk die stap ook kan zijn.
Nu hij weer veilig thuis is bij zijn familie, wil hij zich volledig richten op zijn herstel en de professionele begeleiding die daarbij hoort.
Zijn verhaal laat zien dat ook topsporters, ondanks hun prestaties en successen, kunnen worstelen met mentale problemen. Tegelijkertijd onderstreept het hoe belangrijk steun van familie, vrienden en professionele hulp kan zijn op weg naar herstel.
