Moeder van Alexander De Croo overleden – daarna volgt nog een zware klap: “Herman De Croo ernstig ziek”
Familie De Croo getroffen door zwaar persoonlijk verlies: daarna volgen nieuwe zorgen
De familie van Alexander De Croo maakt een bijzonder ingrijpende periode door. Er is afscheid genomen van Françoise Desguin, de levenspartner van Herman De Croo en de moeder van Alexander De Croo. Ze werd 86 jaar.
Het verlies komt hard aan binnen het gezin en in bredere kring. Kort na dit verdrietige nieuws volgde bovendien nog een zorgwekkende ontwikkeling: er leven grote zorgen over de gezondheid van Herman De Croo. Uit respect voor de familie worden daarover geen verdere details gedeeld, maar duidelijk is dat deze combinatie van gebeurtenissen bijzonder zwaar weegt.
Een vrouw met inhoud, visie en zelfstandigheid
Françoise Desguin werd in 1939 geboren in Ukkel, in een Franstalig gezin waar opleiding en maatschappelijke betrokkenheid hoog in het vaandel stonden. Ze studeerde filosofie en rechten aan de Université libre de Bruxelles, een studiekeuze die haar intellectuele nieuwsgierigheid en brede blik weerspiegelde.
Na haar studies bouwde ze een indrukwekkende loopbaan als advocate uit. Ze werkte niet alleen binnen bestaande structuren, maar zette later ook haar eigen advocatenkantoor op. In een tijd waarin vrouwen in de juridische wereld nog lang niet vanzelfsprekend hun plaats opeisten, was dat een duidelijke en moedige stap.
Meer dan zes decennia samen
Françoise Desguin en Herman De Croo waren meer dan 64 jaar met elkaar verbonden. Hun relatie liep parallel aan een van de langste en meest zichtbare politieke carrières in België. Herman De Croo was onder meer jarenlang actief als parlementslid en bekleedde de functie van Kamervoorzitter. Die publieke rol bracht onvermijdelijk druk en verantwoordelijkheid met zich mee.
Toch bleef Françoise Desguin bewust uit de schijnwerpers. Ze koos voor discretie, zonder zich ooit volledig terug te trekken uit het maatschappelijke leven. Achter de schermen was ze een vaste waarde, iemand met een eigen mening en een sterk gevoel voor evenwicht.
Gezin als blijvende prioriteit
Samen kregen Françoise en Herman twee kinderen: Alexander De Croo, die later het hoogste politieke ambt van het land zou bekleden, en Ariane De Croo (47). Ondanks haar drukke professionele leven en de politieke context waarin het gezin zich bewoog, bleef het gezinsleven centraal staan.
In een interview met Het Laatste Nieuws in 2021 sprak Françoise Desguin openhartig over die intense periode. Ze beschreef hoe haar dagen soms aanvoelden alsof ze langer duurden dan 24 uur. “Het was altijd rennen,” vertelde ze. “Maar in die drukte was er één duidelijke prioriteit: zorgen voor een goed en warm gezin.”
Grootmoeder met trots en warmte
Naast haar rol als moeder sprak Françoise Desguin ook vaak met grote genegenheid over haar kleinkinderen: Tobias, Gabriel, Casimier en Hermine. Zij noemde hen haar grootste bron van vreugde. In haar woorden klonk trots, maar ook dankbaarheid voor de rust en relativering die het grootmoederschap bracht na jaren van intens engagement.
Voor wie haar kende, was duidelijk dat familie voor haar geen abstract begrip was, maar een dagelijkse realiteit waarin aandacht, aanwezigheid en zorg voorop stonden.
Een verlies dat diep raakt
Het afscheid van Françoise Desguin betekent voor de familie De Croo het wegvallen van een centrale figuur. Niet alleen als partner en moeder override, maar ook als moreel kompas binnen het gezin. Haar overlijden laat een leegte achter die niet zomaar wordt ingevuld.
Voor Alexander De Croo betekent dit een moment van persoonlijke rouw, los van zijn publieke rol. De voormalige premier heeft zich hierover voorlopig niet publiek uitgesproken, wat past bij de ingetogen manier waarop de familie met deze periode omgaat.
Nieuwe zorgen rond Herman De Croo
Alsof het verlies nog niet zwaar genoeg was, kwamen er kort daarna verontrustende signalen over de gezondheid van Herman De Croo. Volgens bronnen dicht bij de familie zou hij ernstig ziek zijn. Verdere informatie wordt bewust niet gedeeld, uit respect voor zijn privacy en die van zijn naasten.
Wat wel duidelijk is, is dat deze nieuwe zorgen het verdriet verdiepen en de emotionele last voor de familie vergroten. Het gaat om een periode waarin rouw en onzekerheid elkaar versterken.
Golf van medeleven
Uit politieke, maatschappelijke en academische kringen stromen de steunbetuigingen binnen. Collega’s en oud-medestanders herinneren Françoise Desguin als een intelligente, sterke en warme vrouw, die een eigen weg ging en tegelijk een stabiele factor was in een veeleisend politiek bestaan.
Ook buiten de politiek klinkt respect. Veel mensen benadrukken haar discretie, haar zelfstandigheid en de manier waarop zij haar professionele leven wist te combineren met haar rol binnen het gezin.
Discretie als bewuste keuze
De familie De Croo heeft gevraagd om rust en respect in deze periode. Dat verzoek wordt breed gedragen. Het past bij de manier waarop Françoise Desguin zelf in het leven stond: betrokken, maar nooit op zoek naar aandacht.
In een tijd waarin persoonlijke gebeurtenissen vaak snel publiek worden gemaakt, is die keuze voor stilte en beslotenheid veelzeggend.
Een vrouw die blijvend indruk nalaat
Hoewel Françoise Desguin zelden zelf in het middelpunt stond, laat ze een blijvende indruk achter. Niet door grote publieke statements, maar door haar inhoud, haar levenskeuzes en de mensen die zij vormde en ondersteunde.
Haar verhaal is dat van een vrouw die haar eigen pad volgde, verantwoordelijkheid droeg en tegelijk ruimte liet voor anderen om te groeien — binnen haar gezin en daarbuiten.
Een zware tijd voor één familie
Vandaag draagt één familie een uitzonderlijk zwaar verdriet. Het afscheid van een moeder en echtgenote, gecombineerd met zorgen om de gezondheid van een vader en partner, maakt deze periode intens en kwetsbaar.
België neemt afscheid van een discrete maar indrukwekkende vrouw. Voor de familie De Croo is dit een tijd van bezinning, herinnering en verbondenheid — ver weg van het publieke debat, dichtbij wat echt telt.
De komende tijd zal vooral in het teken staan van rouw, zorg en samenzijn. En van het bewaren van de nalatenschap van een vrouw die haar leven wijdde aan inhoud, familie en verantwoordelijkheid.
