Steffi Mercie (23) getroffen door ernstige gezondheidsproblemen – ambulance moet meteen ingrijpen
Wat een onvergetelijke droomvakantie had moeten worden, veranderde voor Steffi Mercie (23) in een angstaanjagende ervaring die ze niet snel zal vergeten. Kort na haar terugkeer van een winterse reis naar Lapland werd ze plotseling ernstig z!ek. De situatie verslechterde zo snel dat er onmiddellijk een z!ekenwagen moest worden ingeschakeld. Wat begon als vermoeidheid en rillingen, mondde uit in pure paniek — voor haarzelf én voor de mensen om haar heen.
Van sprookjesbeelden naar lichamelijke alarmbellen
Wie Steffi de afgelopen weken volgde op sociale media, zag vooral het idyllische plaatje: witte sneeuwvlaktes, bevroren meren, noorderlicht en warme chocolademelk in dikke winterjassen. Lapland leek het decor van een perfect winteravontuur. Maar achter de zorgvuldig gekozen foto’s en korte captions speelde zich iets heel anders af.
Al tijdens de laatste dagen van haar reis begon Steffi zich niet goed te voelen. Ze had last van extreme vermoeidheid, koude rillingen en een algemeen gevoel van zwakte. De temperaturen in Lapland waren extreem laag en ondanks warme kleding had haar lichaam het zwaar te verduren. Achteraf vermoedt ze dat onderkoeling een belangrijke rol heeft gespeeld.
“Ik voelde dat mijn lichaam protesteerde,” vertelt ze later. “Maar ik dacht: nog even volhouden, straks ben ik thuis.” Een beslissing die ze achteraf anders had willen nemen.
Toch het vliegtuig in — tegen beter weten in
Hoewel ze zich z!ek voelde, besloot Steffi toch aan haar terugreis te beginnen. Ze wilde “gewoon naar huis” en dacht dat rust onderweg en eenmaal aangekomen voldoende zou zijn. Maar al tijdens de eerste vlucht merkte ze dat haar toestand verslechterde. Ze begon te zweten, kreeg hoofdpijn en voelde zich steeds duizeliger.
De echte problemen begonnen tijdens de overstap richting Brussel. Daar sloeg haar lichaam volledig alarm.
Paniek in het vliegtuig
Aan boord van het toestel richting België ging het mis. Steffi kreeg plotseling hevige koorts, begon oncontroleerbaar te beven en werd misselijk. Ze voelde zich steeds minder aanwezig en verloor langzaam de controle over haar lichaam.
“Ik viel in slaap, maar niet op een normale manier,” vertelt ze. “Ik was er wel, maar eigenlijk ook niet.” Tijdens dat moment moest ze overgeven, zonder zich daar volledig bewust van te zijn. Medepassagiers merkten dat er iets ernstig mis was en sloegen alarm bij het cabinepersoneel.
Sommigen dachten zelfs dat ze een aanval kreeg. De situatie was chaotisch en beangstigend. Steffi zelf herinnert zich flarden: stemmen, beweging, het gevoel dat ze wegzakte.
Flauwvallen en een onbekende redder
De situatie escaleerde verder toen Steffi flauwviel. Op dat moment greep een mede-passagier direct in. Deze persoon bleef bij haar, sprak haar toe en probeerde haar bij bewustzijn te houden tot het vliegtuig kon landen.
“Die persoon heeft me letterlijk door dat moment heen geholpen,” zegt Steffi dankbaar. “Zonder hem weet ik niet hoe het was afgelopen.” Voor haar voelde het als een keerpunt: het besef dat dit geen ‘griepje’ of ‘vermoeidheid’ meer was, maar iets ernstigs.
Ambulance bij landing: geen seconde te laat
Bij aankomst op de luchthaven stond de ambulance al klaar. Het cabinepersoneel had vooraf alarm geslagen, waardoor medische hulp direct kon ingrijpen. Steffi werd uit het vliegtuig gehaald en onderzocht.
Haar temperatuur bleek 39 graden te zijn. Ze was uitgedroogd, verzwakt en volledig uitgeput. Zonder omwegen werd ze overgebracht naar het z!ekenhuis voor verdere controle en behandeling.
Diagnose: lichaam volledig over de grens
In het z!ekenhuis stelden artsen vast dat Steffi kampte met een zware griepinfectie, die door de omstandigheden — kou, vermoeidheid, stress en de droge lucht in het vliegtuig — sterk was verergerd. Haar lichaam had simpelweg te lang geprobeerd door te gaan.
“Mijn lichaam kon het niet meer aan,” zegt ze. “Alles stond op rood.”
Ze moest meerdere dagen blijven om te herstellen. Rust, vocht, medicatie en monitoring waren noodzakelijk. Steffi lag dagenlang plat en had moeite om zelfs maar rechtop te zitten.
Emotionele nasleep: angst en inzicht
Naast de fysieke klap was er ook een mentale impact. De angst van het moment — het wegvallen, de paniek in het vliegtuig, het besef dat het echt fout had kunnen aflopen — liet diepe indruk achter.
“Ik heb echt beseft hoe kwetsbaar je bent,” vertelt ze. “Je denkt dat je jong bent en alles aankan, tot je lichaam letterlijk zegt: stop.”
De ervaring maakte haar emotioneel. Ze voelde schaamte dat ze haar grenzen had genegeerd, maar ook dankbaarheid dat het niet erger was afgelopen.
Waarom ze haar verhaal deelt
Steffi besloot haar ervaring publiek te delen, niet om medelijden te krijgen, maar als wake-upcall. Ze wil anderen waarschuwen om signalen serieus te nemen.
“Ik ben te lang doorgegaan. Ik dacht dat ik sterk was door vol te houden, maar eigenlijk was ik roekeloos,” zegt ze eerlijk. “Luister naar je lichaam. Als het zegt stop, dan moet je stoppen.”
Haar verhaal leidde tot een golf aan reacties: bezorgdheid, steun, herkenning. Veel mensen gaven aan zichzelf in haar verhaal te herkennen — te vaak doorgaan, te weinig rust nemen, signalen negeren.
De discussie: wanneer is ‘doorzetten’ te ver?
Tegelijk ontstond er discussie. Sommigen vroegen zich af waar de grens ligt tussen doorzetten en jezelf voorbijlopen. In een maatschappij waarin presteren, reizen en ‘alles meemaken’ wordt verheerlijkt, is stoppen soms moeilijk.
Steffi begrijpt die spanning maar al te goed. “Ik dacht dat ik slim was. Maar achteraf was het dom. En gevaarlijk.”
Herstel, maar met littekens
Inmiddels is Steffi weer thuis en herstellende. Het gaat langzaam beter, maar ze merkt dat haar lichaam tijd nodig heeft. De vermoeidheid houdt aan en ook mentaal moet ze alles een plek geven.
“Dit neem ik voor altijd mee,” zegt ze. “Niet als trauma, maar als les.”
Een boodschap die blijft hangen
Achter perfecte reisfoto’s kan een onzichtbare strijd schuilgaan. Steffi Mercie’s ervaring laat zien hoe snel iets kan omslaan — en hoe belangrijk het is om jezelf serieus te nemen, zelfs (of juist) als alles er aan de buitenkant perfect uitziet.
Ze herstelt, stap voor stap. Maar haar verhaal blijft hangen. Niet als waarschuwing tegen reizen, maar als herinnering dat gezondheid nooit vanzelfsprekend is. En dat luisteren naar je lichaam soms letterlijk levensreddend kan zijn.
