Ward Lemmelijn ontsnapt aan drama: “Bijna gestikt”
Met zijn atletische lichaam en ogenschijnlijk onverwoestbare uitstraling zou je denken dat Ward Lemmelijn alles aankan. Een sixpack waar menig fitnessliefhebber jaloers op is, gespierde armen en een ijzeren discipline: het plaatje klopt. Maar zelfs iemand die bekendstaat om zijn kracht en doorzettingsvermogen kan zijn grenzen tegenkomen. Dat ondervond Ward afgelopen donderdag op een manier die hij niet snel zal vergeten.
Een vaste routine in de fitness
Ward Lemmelijn staat bekend als een fanatieke sporter. Fitness is voor hem geen vrijblijvende hobby, maar een vast onderdeel van zijn leven. Meerdere keren per week is hij in de gym te vinden, waar hij zijn lichaam tot het uiterste drijft. Niet alleen om er goed uit te zien, maar ook omdat sporten hem mentale rust geeft.
“Ik ben eigenlijk helemaal geen macho,” vertelt Ward openhartig in een gesprek met Véronique De Kock op radiozender Nostalgie. “Maar in de fitness speelt er toch iets raars. Je wil jezelf bewijzen. Niet alleen aan anderen, maar vooral aan jezelf.” En precies dat verlangen om te tonen wat je waard bent, kan soms gevaarlijk worden.
De oefening die bijna verkeerd afliep
Die bewuste donderdag stond Ward zoals zo vaak aan de bench press. Voor wie niet vertrouwd is met fitnessjargon: bij de bench press lig je op een bank en druk je een halter met gewichten omhoog om je borstspieren, schouders en triceps te trainen. Het is een klassieke oefening die kracht, controle en focus vereist.
Ward had 110 kilo op de halter liggen. Voor hem geen extreme belasting: “Dat gewicht doe ik normaal gezien tien keer,” legt hij uit. “Het is zwaar, maar haalbaar.” De eerste herhalingen gingen dan ook vlot. Zijn lichaam kende de beweging, zijn spieren deden wat ze moesten doen.
Maar bij de negende herhaling voelde hij het al. “Ik dacht: oei, dit is anders,” vertelt hij. Toch besloot hij door te zetten. “Je denkt dan: nog eentje, dat lukt wel.” Alleen… het lukte niet.
Vast onder 110 kilo
Wat daarna gebeurde, was allesbehalve stoer. Ward kreeg de halter niet meer omhoog. De 110 kilo bleef op zijn borst drukken. “Dat doet echt pijn,” zegt hij. “En je beseft meteen: dit is niet oké.”
De fitnesszaal was op dat moment bijna leeg. Geen grote groep bodybuilders in de buurt, geen trainer die toevallig langskwam. Ward lag vast, letterlijk en figuurlijk. “Ik begon te roepen,” lacht hij nu. “Niet stoer, maar echt zoals een klein kind: ‘Help! Help!’”
Achteraf kan hij erom lachen, maar op dat moment was de paniek echt. “Je voelt dat je ademhaling moeilijker wordt. Dan schiet het door je hoofd: dit kan fout aflopen.”
Een onverwachte redder
Het was niet de gespierde kerel waarvan Ward onbewust hoopte dat hij zou komen helpen. Geen imposante fitnessinfluencer of doorwinterde krachtsporter. Nee, het was een meisje van naar schatting 17 of 18 jaar dat plots naast hem stond.
“Zij zag dat ik vastzat en kwam meteen helpen,” vertelt Ward. Samen duwden ze de halter omhoog en konden ze het gewicht veilig terugplaatsen. De opluchting was enorm.
“Het was zó gênant,” geeft hij eerlijk toe. “Daar lig je dan, zogezegd de sterke man, gered door een jong meisje.” Maar tegelijk was hij vooral dankbaar. “Zonder haar had dit echt slecht kunnen aflopen.”
Een les in bescheidenheid
Dat moment heeft Ward aan het denken gezet. “Voor hetzelfde geld had ik hier vandaag niet gestaan,” zegt hij ernstig. Het besef dat een kleine inschattingsfout grote gevolgen kan hebben, kwam hard binnen.
Hij bedankte het meisje uitvoerig, maar tot zijn spijt kent hij haar naam niet. “Dat maakt het nog absurder,” zegt hij. “Iemand redt je letterlijk uit een benarde situatie en je weet niet eens wie ze is.”
Toch blijft Ward Ward. Ondanks de ernst van het moment, relativeert hij het met humor. “Het is zo’n raar verhaal dat je er achteraf wel om móét lachen,” zegt hij. “Maar het is ook een wake-upcall.”
De druk van het ‘sterk moeten zijn’
Wat dit verhaal vooral blootlegt, is de onzichtbare druk die veel sporters voelen. De drang om altijd beter, sterker en indrukwekkender te zijn. “In de fitness hangt er soms een sfeer van vergelijken,” legt Ward uit. “Je ziet anderen zware gewichten tillen en denkt: dat moet ik ook kunnen.”
Die mentaliteit kan motiverend zijn, maar ook gevaarlijk. Zeker wanneer je alleen traint en geen spotter in de buurt hebt. “Ik weet dat je eigenlijk nooit zo zwaar moet benchen zonder iemand achter je,” geeft Ward toe. “Maar ja, soms denk je: het zal wel lukken.”
Reacties uit zijn omgeving
Sinds hij het verhaal vertelde, krijgt Ward veel reacties. Sommigen lachen mee, anderen wijzen hem terecht. “Er zijn mensen die zeggen: zie je wel, zelfs jij maakt fouten,” vertelt hij. “En dat is ook zo.”
Hij hoopt vooral dat anderen iets opsteken van zijn ervaring. “Als iemand hierdoor beslist om minder risico te nemen in de fitness, dan is dat al winst,” zegt hij. “Het is het gewoon niet waard om stoer te doen.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Met beide voeten op de grond
De bijna-ongelukkige bench press heeft Ward niet doen stoppen met sporten. Integendeel. Maar hij traint nu bewuster. “Ik luister beter naar mijn lichaam,” zegt hij. “En als ik zwaar ga, zorg ik dat er iemand in de buurt is.”
Zijn sixpack is er nog steeds, zijn spierkracht ook. Maar het idee dat hij onkwetsbaar is, is verdwenen. “En dat is misschien maar goed ook,” besluit Ward. “Het houdt je menselijk.”
Wat begon als een gênant moment in een stille fitnesszaal, groeide uit tot een verhaal over grenzen, bescheidenheid en geluk. Want soms is het niet de grootste spierbundel die het verschil maakt, maar een alerte voorbijganger die op het juiste moment ingrijpt.
