Het gaat niet goed met kersverse moeder Liese Luwel: “Heel, heel zwaar”

In november veranderde het leven van Liese Luwel voorgoed. Samen met haar partner Souf verwelkomde ze hun eerste kindje, een zoontje dat de naam Naïm kreeg. Op sociale media verschenen al snel liefdevolle beelden van het kersverse gezin: een jonge moeder, een trotse vader en een pasgeboren baby. Voor veel volgers leek het plaatje compleet. Maar achter dat ogenschijnlijk perfecte beeld gaat een heel ander verhaal schuil — een verhaal dat Liese nu, zeven weken na haar bevalling, met opvallende eerlijkheid deelt.

Geen roze wolk, maar stilte en eenzaamheid

Het moederschap wordt vaak voorgesteld als een periode vol geluk, dankbaarheid en overweldigende liefde. De beroemde ‘roze wolk’ is een begrip dat bijna automatisch wordt gekoppeld aan de kraamtijd. Voor Liese blijkt die wolk echter ver te zoeken. In een openhartige video op Instagram vertelt ze hoe het écht met haar gaat — en dat is allesbehalve zorgeloos.

Wanneer mensen haar vragen hoe ze het moederschap ervaart, antwoordt ze meestal dat alles goed gaat. “Maar eigenlijk ben ik dan megahard aan het liegen,” zegt ze zonder omwegen. Die zin kwam bij veel volgers binnen als een klap. Want hoe vaak zeggen jonge moeders precies dat, terwijl ze zich vanbinnen totaal anders voelen?

Liese beschrijft de afgelopen weken als de eenzaamste periode van haar leven. En dat, benadrukt ze, terwijl ze objectief gezien alles heeft om gelukkig te zijn: een gezonde baby, een liefdevolle partner en een sterk vangnet van familie en vrienden. Toch voelde ze zich niet gelukkig, niet licht, niet zorgeloos. “Ik ben niet altijd even happy geweest,” bekent ze. “En dat voelt heel tegenstrijdig.”

Postpartum: zwaarder dan verwacht

Wat Liese ervaart, noemt ze zelf zonder schroom postpartum gevoelens. Ze geeft aan dat deze fase haar “echt heel, heel zwaar” valt. Niet omdat ze geen liefde voelt voor haar zoon — integendeel — maar omdat ze zichzelf een beetje kwijt is geraakt. Het idee dat je na een bevalling automatisch in een staat van euforie belandt, herkent ze totaal niet.

“Ik ben zó dankbaar voor Naïm,” benadrukt ze. “Ik ben gelukkig met hem. Maar ik zit niet op die roze wolk waar iedereen het over heeft.” Het is een nuance die vaak verloren gaat in gesprekken over nieuw ouderschap: je kunt intens van je kind houden en je toch leeg, moe of verdwaald voelen.

Juist dat spanningsveld maakt haar verhaal zo herkenbaar voor veel vrouwen. Want hoe leg je uit dat je je niet goed voelt, terwijl de buitenwereld verwacht dat je straalt? Hoe zeg je dat het zwaar is, zonder ondankbaar over te komen?

Schuldgevoel als grootste struikelblok

Een van de meest pijnlijke aspecten van Liese’s verhaal is het schuldgevoel dat ze ervaart. Ze vertelt dat ze het moeilijk vindt om openlijk te praten over haar gevoelens, omdat ze zich snel schuldig voelt. Alsof haar verdriet of eenzaamheid niet ‘mag’ bestaan, omdat ze alles heeft wat een jonge moeder zou moeten wensen.

Dat schuldgevoel is iets wat veel vrouwen herkennen. De druk om dankbaar te zijn, om sterk te blijven en om vooral niet te klagen, is groot. Zeker in een tijd waarin sociale media worden overspoeld met perfecte plaatjes van slapende baby’s, opgeruimde huizen en stralende moeders.

Pas na gesprekken met andere moeders ontdekte Liese dat ze niet alleen is. Dat haar gevoelens geen uitzondering zijn, maar juist veel vaker voorkomen dan er openlijk over wordt gesproken. Die realisatie gaf haar niet meteen verlichting, maar wel erkenning.

Een bewuste keuze voor openheid

Die erkenning is precies wat Liese nu ook aan anderen wil geven. Ze heeft besloten het taboe rond postpartum gevoelens actief te doorbreken. Niet met lange verklaringen of zware statements, maar met korte, eerlijke vlogvideo’s op Instagram. Video’s waarin ze laat zien hoe haar dagen eruitzien, hoe ze zich voelt en waar ze tegenaan loopt.

Het doel daarvan is tweeledig. Enerzijds wil ze andere moeders een hart onder de riem steken. Ze wil laten zien dat het oké is om het moeilijk te hebben, ook als je baby gewenst en geliefd is. Anderzijds hoopt ze dat het maken van die video’s haarzelf helpt om weer wat meer in beweging te komen.

“Als je niets doet, kun je ook geen video’s maken,” zegt ze nuchter. Het klinkt bijna praktisch, maar tussen de regels door zit een diepe waarheid: soms helpt het om een kleine stok achter de deur te hebben om weer stappen te zetten, hoe klein ook.

De realiteit achter het perfecte plaatje

Het verhaal van Liese raakt aan een bredere realiteit waar veel vrouwen zich in herkennen. De periode na een bevalling is niet alleen fysiek zwaar, maar ook mentaal intens. Het lichaam moet herstellen, nachten zijn kort, hormonen schommelen en de verantwoordelijkheid voor een compleet nieuw leven kan overweldigend zijn.

Huilbuien, prikkelbaarheid, angst of een gevoel van leegte komen vaker voor dan men denkt. Toch blijven deze gevoelens vaak onderbelicht, juist omdat het dominante beeld van het moederschap zo positief is. Wie afwijkt van dat beeld, voelt zich al snel alleen of tekortschietend.

Door haar platform te gebruiken om deze kant van het verhaal te laten zien, doorbreekt Liese dat eenzijdige beeld. Ze laat zien dat moederschap geen rechte lijn is, maar een zoektocht — soms met pieken, soms met diepe dalen.

Steun en herkenning van volgers

Sinds Liese haar verhaal deelde, stromen de reacties binnen. Veel vrouwen laten weten zich diep geraakt te voelen door haar eerlijkheid. Ze herkennen zichzelf in haar woorden, in haar twijfel en in haar eenzaamheid. Voor sommigen voelt het alsof er eindelijk woorden worden gegeven aan gevoelens die ze zelf niet durfden uitspreken.

Ook partners reageren. Mannen en vrouwen die aangeven dat ze hun geliefde nu beter begrijpen, of die zelf hebben gezien hoe zwaar de periode na een bevalling kan zijn. Het gesprek dat Liese opent, reikt daarmee verder dan alleen jonge moeders.

Een moedige stap vooruit

Het is niet eenvoudig om je kwetsbaar op te stellen, zeker niet in het openbaar. Liese had er ook voor kunnen kiezen om alleen de mooie momenten te delen, om het verhaal te laten passen binnen het bekende plaatje. Dat ze dat niet doet, maakt haar openheid des te krachtiger.

Ze laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist een vorm van moed. En dat eerlijk zijn over hoe het écht gaat, ruimte kan creëren voor begrip, steun en verbinding.

Hopelijk is deze stap voor Liese zelf een begin van meer rust en zelfvertrouwen. En voor andere moeders een geruststelling: je bent niet alleen, je bent niet raar en je hoeft niet altijd op een roze wolk te zitten om een goede moeder te zijn.