Lize Feryn over verlies, hoop en veerkracht: “We begonnen 2025 met z’n drietjes, al was het maar even”

Voor Lize Feryn en Aster Nzeyimana leek 2025 te starten met een beloftevol nieuw hoofdstuk. De aankondiging van hun zwangerschap bracht blijdschap, verwachting en een gevoel van verbondenheid. Maar al snel sloeg die vreugde om in verdriet. Begin dit jaar maakten ze op sociale media bekend dat hun zwangerschap vroegtijdig was afgebroken. Nu, enkele maanden later, blikt Lize openhartig terug op die ingrijpende periode in een interview met De Standaard.

Wat begon als een klein wonder, eindigde in onzekerheid en rouw. Maar het stel vond ook steun – bij elkaar, bij hun omgeving, en bij andere vrouwen die soortgelijke ervaringen deelden.

Een hoopvolle start

In januari deelden Lize en Aster op Instagram een ingetogen, maar betekenisvolle boodschap. “2025 startte heel bijzonder met ons drietjes,” schreven ze. “Al hadden we deze foto zo graag met beter nieuws gedeeld, we willen toch blij zijn dat we – al was het maar voor even – deze vreugde hebben mogen ervaren.”

De woorden raakten bij velen een gevoelige snaar. De aankondiging was niet alleen een bericht van verlies, maar ook van dankbaarheid voor een kort maar intens moment van geluk. Het was een bewuste keuze om hun verhaal te delen: niet om medelijden te wekken, maar om het taboe rondom zwangerschap en verlies te doorbreken.

De diagnose: partiële mola-zwangerschap

Pas nu deelt Lize de medische achtergrond van hun ervaring. Bij haar werd een partiële mola-zwangerschap vastgesteld, een zeldzame aandoening waarbij de placenta zich afwijkend ontwikkelt. “Daarom had ik ook al snel een zichtbaar buikje,” legt ze uit.

Bij dit soort zwangerschappen groeit de placenta vaak veel sneller dan normaal, en dat kan zowel lichamelijk als emotioneel verwarrend zijn. Enerzijds zijn er de uiterlijke tekenen van een zwangerschap, anderzijds is er de wetenschap dat het misloopt in het lichaam.

De aandoening komt zelden voor, maar wanneer het gebeurt, vraagt het om langdurige medische opvolging. “Ik moet nog steeds wekelijks op controle,” vertelt Lize. Dat is nodig om zeker te zijn dat er geen afwijkende cellen achterblijven die zich later kunnen ontwikkelen tot een kwaadaardig gezwel.

Lichamelijk voorbij, emotioneel nog niet

Hoewel de fysieke zwangerschap al enkele maanden achter haar ligt, is het mentale proces nog volop aan de gang. De wekelijkse ziekenhuisbezoeken houden de herinnering aan het verlies levend. “Het is lastig om vooruit te kijken als je telkens weer wordt herinnerd aan wat had kunnen zijn,” zegt ze zacht.

Ook de impact op de toekomstplannen is voelbaar. Een nieuwe zwangerschap wordt voorlopig afgeraden. “We wachten nu gewoon rustig af. Er is geen haast,” klinkt het nuchter, maar ook beschermend. Lize en Aster kiezen ervoor om hun tijd te nemen – niet alleen medisch, maar ook emotioneel.

“Zoveel mensen maken dit mee”

Na het delen van hun verhaal werd het koppel overspoeld door steunbetuigingen. Vrouwen uit alle hoeken van het land stuurden berichten met hun eigen ervaringen van verlies, miskramen of medische complicaties. “Het was hartverwarmend, maar tegelijk confronterend,” vertelt Lize. “Zoveel mensen maken dit mee. Al maakt dat het verdriet er natuurlijk niet minder om.”

Wat haar vooral opvalt, is hoe vaak zulke ervaringen verzwegen worden. “Het wordt nauwelijks besproken, terwijl het zóveel voorkomt. Alsof er schaamte of schuld aan verbonden is. Terwijl je daar als vrouw geen enkele controle over hebt.”

Met haar openheid hoopt ze anderen een gevoel van herkenning en steun te bieden. “Je bent niet alleen, ook al voelt het op dat moment wel zo.”

De kracht van verbondenheid

Het verlies bracht Lize en Aster dichter bij elkaar. In de stilte die volgde op het slechte nieuws, vonden ze houvast in elkaars nabijheid. “We praten veel, en we zwijgen ook samen,” zegt Lize. “Soms is er geen taal voor dit soort dingen. Dan is het genoeg om gewoon samen te zijn.”

Hun relatie, die al jarenlang standhoudt in het publieke oog, toont opnieuw veerkracht. Waar anderen zich afschermen voor de buitenwereld, kiezen zij ervoor om kwetsbaarheid te tonen – niet als zwakte, maar als menselijke kracht.

Het leven verder leven

Ondanks alles probeert Lize het leven opnieuw vast te nemen, stap voor stap. Ze werkt aan nieuwe projecten, vindt rust in wandelen, en haalt kracht uit kleine dingen: een zonnige ochtend, een goed gesprek, een kop thee op een stil moment.

“Ik geloof niet dat verdriet ooit volledig weggaat,” zegt ze. “Maar ik geloof wél dat je leert leven mét dat verdriet. Het krijgt een plek. Het verandert je, maar het kan je ook dieper laten voelen.”

In dat opzicht voelt deze periode als een kantelpunt – niet alleen in haar leven, maar ook in haar bewustzijn. “Ik kijk anders naar tijd, naar kwetsbaarheid, naar het belang van traagheid. We hoeven niet altijd dóór te gaan. Soms mag je ook gewoon even stilstaan.”

Hoop op de lange termijn

Op de vraag of een nieuwe zwangerschap nog tot de mogelijkheden behoort, antwoordt Lize voorzichtig hoopvol. “We laten het los voor nu. Maar we sluiten niets uit. We zijn nog jong, er is nog tijd.”

Voorlopig focussen ze zich op herstel, op elkaar en op rust. “Er is geen deadline voor geluk. En soms zit geluk ook gewoon in het feit dat je samen verder kunt.”

Een gedeeld verhaal dat troost biedt

Lize Feryn laat met haar openhartigheid zien dat verdriet en vreugde vaak dicht naast elkaar bestaan. Dat het delen van pijn ook een vorm van heling kan zijn. En dat je, zelfs als het leven anders loopt dan je hoopte, altijd opnieuw kunt kiezen om mens te zijn – in al je zachtheid, kracht en onzekerheid.

Met hun eerlijke boodschap hebben Lize en Aster niet alleen een stukje van hun hart getoond, maar ook een deur geopend voor vele anderen die zich gezien en gehoord voelen in hun eigen verlies.

Of het nu gaat om een korte zwangerschap, een vroegtijdig afscheid of een toekomst die tijdelijk onduidelijk is: verhalen zoals die van Lize maken duidelijk dat rouw vele gezichten kent – en dat we die verhalen moeten blijven vertellen.