Zangeres LEEZ (Lisa Van Rossem) kiest bewust voor geen biologische kinderen: “Ik wil niemand opzadelen met mijn genen”

Lisa Van Rossem (32), bekend als zangeres LEEZ en zus van Vlaamse zanger Metejoor, heeft in de VRT-podcast Als de muren konden praten een opvallend en bijzonder openhartig interview gegeven. Ze spreekt met indrukwekkende helderheid over een ingrijpende persoonlijke keuze: ze wil geen biologische kinderen. Niet omdat ze geen moedergevoelens heeft, maar omdat haar gezondheid het volgens haar niet toelaat.

De artieste, die onder de naam LEEZ haar muzikale dromen najaagt, vertelt hoe haar beslissing geworteld is in een combinatie van medische realiteit, zelfliefde en verantwoordelijkheidsgevoel. Haar verhaal is kwetsbaar, maar ook krachtig en doordacht.

“Er zullen geen kleine Lisa’tjes rondlopen”

De uitspraak is direct en resoluut: “Er gaan geen kleine Lisa’tjes rondlopen.” Het is geen uitspraak uit frustratie of angst, maar uit helderheid. Lisa lijdt aan verschillende genetisch overdraagbare aandoeningen, waaronder de ziekte van Crohn en epilepsie. Ze weet wat het betekent om te leven met chronische pijn, onvoorspelbaarheid en medische beperkingen.

“Ik heb die aandoeningen pas op latere leeftijd gekregen, maar het is perfect mogelijk dat ze zich bij een kind al vanaf de geboorte of peutertijd manifesteren,” legt ze uit. En dat idee voelt voor haar ondragelijk. “Ik zou het zó egoïstisch vinden om een kindje te krijgen waarvan ik wéét dat het ziek zou kunnen zijn. Dat het zou moeten opgroeien met pijn en ziekenhuisbezoeken. Dat wens je niemand toe.”

Voor Lisa is het geen theoretisch debat, maar een realiteit die ze elke dag aan den lijve ondervindt. En dus koos ze voor iets wat velen als een moeilijke, maar moedige beslissing zien: geen biologische kinderen.

“Het is het me gewoon niet waard”

De zangeres spreekt in de podcast met een zeldzame eerlijkheid over de emoties die bij haar beslissing kwamen kijken. Het gaat niet alleen over genetica, maar ook over de mentale tol die een leven met gezondheidsproblemen eist. Ze kent de onzekerheden, de ziekenhuisbezoeken, de dagen waarop het lichaam weigert mee te werken.

“Dat wil ik geen kind aandoen. Het is het me gewoon niet waard,” zegt ze rustig, maar met overtuiging.

Lisa’s beslissing staat symbool voor een bredere bewustwording bij veel jonge mensen: het ouderschap is niet vanzelfsprekend, en het vergt verantwoordelijkheid om niet alleen naar je eigen verlangens te kijken, maar ook naar de gevolgen voor het kind. In haar geval is het een weloverwogen vorm van liefde: de liefde om juist níét voor eigen nageslacht te kiezen.

Adoptie als toekomstoptie

Toch sluit Lisa het moederschap niet volledig uit. Ze voelt wel degelijk moederlijke gevoelens en zou op termijn best voor een kind willen zorgen. Alleen niet via een biologische weg.

“Er zijn genoeg kinderen op de wereld die gezond zijn, maar in een moeilijke thuissituatie leven,” zegt ze. “Dan denk ik er eerder aan om op mijn veertigste te adopteren. Dat lijkt me logischer en menselijker dan zelf een kindje krijgen met een hoog risico op ernstige aandoeningen.”

Die gedachte laat zien dat haar keuze niet voortkomt uit onverschilligheid, maar uit mededogen. Voor haar is ouderschap geen project dat per se via biologie moet lopen. Het gaat haar om liefde, zorg en verantwoordelijkheid – en die kunnen ook via adoptie vorm krijgen.

Zelfzorg en mentale groei centraal

Lisa’s openheid beperkt zich niet tot het onderwerp kinderen. In dezelfde podcast spreekt ze ook over haar liefdesleven en het belang van mentale gezondheid. Ze vertelt dat ze de afgelopen drie jaar bewust vrijgezel is gebleven. Niet uit teleurstelling, maar uit keuze voor stabiliteit en zelfbescherming.

“Ik zag in mijn omgeving wat liefdesverdriet met mensen kan doen. Ik was bezig met mijn mentale groei, met mezelf leren vasthouden. Als iemand me in die periode pijn had gedaan, zou ik terug bij af zijn. En dat kon ik me gewoon niet permitteren.”

Die zelfreflectie typeert Lisa als mens én als artiest. Ze ziet haar gevoeligheid niet als zwakte, maar als iets dat aandacht en bescherming verdient. Niet toevallig is ook haar muziek vaak doorleefd, met teksten die recht uit het hart lijken te komen.

Een nieuwe ontmoeting, een sprankje hoop

Toch lijkt er recent iets te zijn veranderd. Met een voorzichtige glimlach verklapt Lisa in de podcast dat ze iemand nieuws heeft ontmoet. Ze had haar hart min of meer op slot gedaan, maar een onverwachte ontmoeting heeft haar aan het denken gezet.

“Ik dacht dat ik er niet voor openstond, maar heel onlangs ben ik iemand tegengekomen waardoor ik denk: misschien moet ik mijn hartje toch weer een beetje openzetten. Het is een man die vier jaar jonger is. En ik denk dat hij het écht wel waard is.”

Het fragment is klein, maar veelzeggend. Het toont de menselijke kant van een vrouw die haar leven met zorg en bewustzijn probeert vorm te geven – maar die ook openstaat voor verbinding, voor liefde, voor het onverwachte.

Taboes doorbreken met woorden en muziek

Met haar verhaal breekt Lisa belangrijke taboes: over kinderloosheid, ziekte, kwetsbaarheid en mentale gezondheid. En ze doet dat niet alleen met woorden, maar ook met haar muziek. Onder haar artiestennaam LEEZ brengt ze nummers waarin emotie en kwetsbaarheid centraal staan. Ze neemt geen blad voor de mond, en dat waarderen haar fans.

Lisa laat zien dat er kracht zit in het maken van moeilijke keuzes. Dat liefde ook kan betekenen: bewust niet doen wat anderen vanzelfsprekend vinden. En dat zelfzorg een daad van moed is.

Een stem voor velen

Voor veel vrouwen – en mannen – die kampen met vergelijkbare gezondheidsvragen, is Lisa’s verhaal herkenbaar. Ze verwoordt wat voor velen vaak moeilijk te benoemen is: de mix van verlangen en verantwoordelijkheid, van hoop en realisme.

Haar keuze om geen biologische kinderen te krijgen is geen verdrietig slot, maar een weloverwogen begin. Een begin van een leven dat vorm krijgt op haar voorwaarden – met ruimte voor liefde, voor zorg, en misschien ooit, voor een kindje dat haar niet genetisch, maar wel emotioneel tot moeder maakt.