Breuk in de familie De Nijs: Zoon Robbert neemt afstand van moeder Belinda Meuldijk

Na het 0verlijden van zanger Rob de Nijs lijkt er helaas geen ruimte te zijn voor rust binnen de familie. In plaats daarvan is er een pijnlijke verwijdering ontstaan tussen zijn ex-vrouw Belinda Meuldijk en hun oudste zoon Robbert de Nijs. De aanleiding? Een diep meningsverschil over de manier waarop de herinnering aan Rob wordt gekoesterd – en gedeeld.

Van liefde tot verdeeldheid

Belinda Meuldijk en Rob de Nijs waren jarenlang een bekend koppel. Hun huwelijk, dat ruim twee decennia duurde, bracht twee zonen voort: Robbert en Yoshi. Hoewel de relatie tussen Rob en Belinda in 2006 officieel eindigde, bleef de band tussen hen voor velen in de buitenwereld voelbaar. Belinda schreef tal van teksten voor zijn muziek, en stond lang bekend als zijn artistieke en persoonlijke steunpilaar.

Maar nu, enkele maanden na Robs 0verlijden, lijkt die gedeelde geschiedenis eerder tot verdeeldheid te leiden dan tot verbondenheid.

Robbert verbreekt de stilte

In een zeldzaam interview met weekblad Privé spreekt Robbert zich uit over zijn zorgen. Waar hij zich normaal op de achtergrond houdt, voelde hij zich deze keer geroepen om een standpunt in te nemen. “Mijn moeder lijkt de band met mijn vader maar moeilijk te kunnen loslaten,” zegt hij voorzichtig. “Ze delen al twintig jaar geen leven meer, maar in de media blijft het alsof ze dat verleden blijft herbeleven.”

Volgens Robbert gaat het zelfs verder dan nostalgie. Hij uit zijn zorgen over berichten die Belinda deelt op sociale media, waarin volgens hem “verkeerde informatie” staat over zijn vader. Deze berichten zouden bovendien een negatieve invloed hebben op de relatie tussen fans van Rob en zijn laatste partner, Jet.

Onrust rond publicaties

Wat het conflict verder aanwakkerde, is het feit dat Belinda onlangs een boek over haar leven met Rob de Nijs heeft uitgebracht – en al heeft aangekondigd te werken aan een tweede deel. Voor Robbert is dat moeilijk te begrijpen.

“Waarom moet dat?”, vraagt hij zich hardop af. “Mijn vader is net 0verleden. Waarom zouden we nu zijn verhaal vermengen met persoonlijke interpretaties, met dingen die hij zelf niet meer kan weerleggen?”

De jonge De Nijs zegt bang te zijn dat het beeld van zijn vader vertroebeld raakt. “Hij verdient rust. En ook al was hij een publiek figuur, hij was in de eerste plaats gewoon mijn vader. En juist nu hij er niet meer is om zijn kant van het verhaal te vertellen, vind ik dat we extra voorzichtig moeten zijn met zijn nagedachtenis.”

Verwijten en verwijdering

De reactie van Belinda liet niet lang op zich wachten. In een e-mail aan haar zoon, die inmiddels deels naar buiten is gekomen, laat ze haar teleurstelling blijken. Ze schrijft: “Als je ooit bereid bent om een écht gesprek te voeren zonder tussenkomst van derden, dan hoor ik het wel. Voorlopig koos jij voor zinloos volksvermaak ten koste van het vertrouwen tussen ons, en dat zal je eerder kwetsen dan beter maken, vrees ik.”

De e-mail eindigt met een zin die bij velen als pijnlijk is binnengekomen: “Nu ben je niet alleen je vader, maar ook je moeder kwijt.”

Het is een uitspraak die de breuk tussen moeder en zoon pijnlijk onderstreept. Waar rouw vaak verbindt, lijkt het verlies van Rob juist nieuwe scheuren te hebben blootgelegd.

Over gevoelens en grenzen

Volgens Robbert heeft hij meerdere keren geprobeerd het gesprek aan te gaan met zijn moeder, maar liep dat telkens op niets uit. “Je kunt iemand zonder geweten niet aanspreken op zijn of haar geweten,” zegt hij daarover. “Dat is het moeilijke aan mensen met bepaalde karaktereigenschappen: ze kunnen hun eigen gedrag niet onder ogen zien.”

Hij benadrukt dat zijn intentie nooit is geweest om zijn moeder publiekelijk te beschadigen, maar dat hij zich genoodzaakt voelde om een grens te trekken. “Dit is voor mij een laatste poging om duidelijk te maken wat er speelt. Mijn vader verdient een waardige herinnering, niet één vol sensatie, wrok en verdeeldheid.”

Belinda’s kant van het verhaal

Belinda zelf zegt dat haar intenties verkeerd worden begrepen. In een reactie stelt ze dat ze enkel over haar eigen ervaringen spreekt en schrijft. “Ik probeer niemand bewust te kwetsen,” liet ze eerder al weten. “Ik deel mijn verhaal, mijn waarheid. Wat mensen daar verder van vinden, is aan hen.”

Ze vermoedt dat Robbert mogelijk beïnvloed is door mensen in zijn omgeving. “Misschien had ik je niet moeten sparen,” schreef ze in dezelfde e-mail. “Dan had je nu begrepen hoe zinloos dit allemaal is.”

Ook benadrukt Belinda dat ze bereid was haar fouten toe te geven – hoe onbedoeld ook – en hoopte op een open dialoog. “Maar die openheid kwam niet,” schrijft ze. “In plaats daarvan koos jij ervoor om het publieke debat te zoeken.”

Een familie in rouw – maar niet in rust

Wat opvalt, is dat beide partijen – ondanks hun pijn en onenigheid – in wezen hetzelfde nastreven: eerbied voor Rob de Nijs. Alleen de manier waarop die eer wordt ingevuld, lijkt lijnrecht tegenover elkaar te staan. Terwijl Robbert kiest voor discretie en bescherming van de nagedachtenis, voelt Belinda de behoefte om haar herinneringen en ervaringen publiekelijk te delen.

Voor de buitenwereld is het vooral verdrietig om te zien dat een familie, al zo kort na het verlies van een dierbare, verwikkeld raakt in een openlijk conflict. Het onderstreept hoe complex rouw kan zijn – zeker wanneer er naast verdriet ook nog oud zeer en verschillende visies op waarheid en herinnering spelen.

Wat blijft er over?

De familie De Nijs, ooit een hecht muzikaal geheel, lijkt nu verscheurd door verschillen in beleving, behoefte en verwerking. Voor veel fans van Rob is het vooral wrang dat zijn 0verlijden niet tot verzoening, maar tot verwijdering heeft geleid. Toch leeft er ook begrip: iedereen rouwt op zijn eigen manier. En soms lopen die manieren – hoe pijnlijk ook – dwars door elkaar heen.

Wat rest, is de hoop dat er op termijn toch ruimte komt voor dialoog. Voor erkenning van elkaars verdriet, ondanks de verschillen. En vooral: voor het bewaren van de herinnering aan Rob de Nijs op een manier die recht doet aan wie hij was – als artiest, vader én mens.