Mathias Vergels blikt terug op turbulente jeugd: “Die ene joint op internaat opende de poort naar alles”

De weg van tienerjaren naar volwassenheid verloopt voor niemand zonder obstakels, maar bij acteur en zanger Mathias Vergels was het pad bijzonder hobbelig. In een openhartig interview met De Morgen vertelt hij over de mentale worstelingen die al op jonge leeftijd begonnen en de rol die verslavende middelen daarbij speelden.

Donkere gedachten vanaf jonge leeftijd

Mathias, bij het grote publiek bekend van zijn rol als Lowie Bomans in Thuis, onthult dat hij al vanaf zijn veertiende levensjaar kampte met sombere gevoelens die hij amper onder woorden kon brengen. “Ik kreeg donkere gedachten, maar vond het ontzettend moeilijk om daarover te praten – zeker met mijn ouders,” vertelt hij. De mentale onrust werd uiteindelijk duidelijker toen hij professionele hulp zocht. “De psychiater stelde vast dat ik bipolair ben. Dat gaf plots een verklaring voor mijn emotionele schommelingen en ook voor mijn toenemende hang naar verdovende middelen.”

Een dubbelleven op internaat

Tijdens zijn schooltijd zat Mathias op internaat, waar zijn gedrag steeds moeilijker te volgen werd voor begeleiders. “Op het internaat had niemand echt vat op me,” zegt hij. “Ik deed veel dingen in het geniep.” Eén moment herinnert hij zich nog haarscherp: de eerste keer dat hij een joint rookte.

“Ik weet nog dat ik dacht: wat ís dit? Het effect kwam keihard binnen – veel heftiger dan bij mijn vrienden. Waar zij lachten en verdergingen, voelde ik iets wat ik nog nooit had gevoeld: rust én vreugde. Dat was nieuw voor mij, en dat maakte het ook verslavend.”

De sluipende greep van verslaving

Wat begon als een experimentele ervaring met cannabis, werd snel iets veel groters. “Die ene joint was de deur naar alles wat ik maar kon grijpen,” zegt Mathias eerlijk. “Het opent iets in je brein. En op dat moment voelde ik niets anders dan de aantrekkingskracht van de roes. Die was duizend keer sterker dan wat het echte leven me op dat moment bood.”

Hij is zich bewust van hoe zwaar deze woorden klinken, maar voor hem is het belangrijk om eerlijk te zijn over die periode. “Ik wil niets verbloemen. Voor mij was het toen simpel: ik wilde ontsnappen, en drugs waren het perfecte middel daarvoor.”

Zelfdestructie als patroon

De neiging om zichzelf te verliezen in destructieve gewoonten kwam niet uit het niets. Als bipolair persoon ervaarde Mathias extreme pieken en dalen. In plaats van hulp te zoeken, probeerde hij die gevoelens te onderdrukken. “Ik leefde in een soort mist. Als ik me goed voelde, was ik euforisch en voelde ik me onoverwinnelijk. Maar de dagen daarna crashte ik keihard. En telkens opnieuw zocht ik iets om die val te breken.”

Die dynamiek zorgde ervoor dat zijn mentale en fysieke gezondheid steeds verder afbrokkelden. Toch bleef hij lang vasthouden aan het idee dat hij zijn leven onder controle had. “Ik had niet door dat ik mezelf langzaam aan het verliezen was.”

De kracht van erkenning

Pas veel later kwam er ruimte voor inzicht. De officiële diagnose bipolaire stoornis hielp hem om zijn gedrag beter te begrijpen – en vooral: om stappen te zetten richting herstel. “Eindelijk viel alles op z’n plaats. Waarom ik mij soms zó goed voelde, en dan weer zó slecht. Waarom ik extreme keuzes maakte, in relaties, werk, verslaving… Het was niet zomaar ‘pubergedrag’, het was iets diepgaander.”

Erkenning bleek een belangrijk keerpunt. Niet alleen door de diagnose, maar ook doordat hij uiteindelijk wél leerde praten over zijn gevoelens. “Dat is het begin geweest van mijn genezingsproces,” zegt hij. “Door te praten – met vrienden, met hulpverleners, met mijn familie – begon ik te begrijpen waar het echt over ging.”

Geen slachtofferrol

Wat opvalt in het verhaal van Mathias is dat hij zich niet in een slachtofferrol plaatst. Integendeel: hij neemt verantwoordelijkheid voor zijn keuzes, maar wijst ook op het belang van hulp en begrip. “Ik weet dat ik dingen heb gedaan waar ik niet trots op ben. Maar ik probeer dat niet te verstoppen. Ik wil het benoemen, omdat ik weet dat veel jongeren met gelijkaardige gevoelens zitten.”

Volgens hem is openheid nog steeds taboe als het gaat over psychische kwetsbaarheid – zeker bij jonge mannen. “We leren niet om over emoties te praten. We leren al helemaal niet hoe je hulp vraagt. En dat moet echt veranderen.”

Terugkijken met dankbaarheid

Vandaag de dag staat Mathias Vergels op een heel andere plek in zijn leven. Hij heeft zijn verslavingen achter zich gelaten en leerde een balans vinden tussen zijn persoonlijke en professionele leven. “Het gaat niet over perfectie, maar over veerkracht,” zegt hij. “Ik heb mijn rugzak, en die draag ik elke dag mee. Maar ik heb geleerd hoe ik hem kan dragen zonder erin te verzuipen.”

Hij is inmiddels vader geworden en ook dat heeft hem veranderd. “Een kind houdt je een spiegel voor. Je wil het beste van jezelf laten zien. Maar om dat te kunnen, moet je eerst vrede sluiten met je verleden.”

Een boodschap voor anderen

Met zijn verhaal hoopt Mathias anderen te inspireren. Niet om hem te bewonderen, maar om mensen aan te moedigen om eerlijk te zijn over hun eigen worstelingen. “Het is oké om je slecht te voelen. Het is oké om hulp nodig te hebben. En het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.”

Zijn boodschap is helder: wie kampt met mentale problemen of verslaving, staat er niet alleen voor. “Ik heb het overleefd. En als ik het kan, dan kan jij het ook.”

Tot slot

Mathias Vergels is vandaag meer dan een acteur of muzikant: hij is een voorbeeld van hoe vallen en opstaan deel uitmaken van het leven. Zijn openheid over bipolariteit en verslaving is zeldzaam en waardevol – en hopelijk een aanzet tot meer gesprek, meer begrip, en meer hulp voor wie het nodig heeft. Want, zoals hij zelf zegt: “Niemand kiest voor duisternis. Maar iedereen verdient een weg naar het licht.”