Sven De Leijer openhartig over groot gemis: “Zo blijft hij in ons leven aanwezig”

Sven De Leijer staat bij het grote publiek vooral bekend om zijn humor en luchtige televisieoptredens. Achter die vrolijke persoonlijkheid schuilt echter ook een intens verdriet dat hem en zijn gezin voor altijd heeft veranderd. Vijf jaar geleden verloren Sven en zijn vriendin hun zoontje Bob na acht maanden zwangerschap. Hoewel de tijd verdergaat, blijft Bob bewust onderdeel van hun gezin.

Sven blijft over zoontje Bob praten

Het verlies van een kind laat zich moeilijk in woorden vatten. Voor Sven en zijn vriendin betekent omgaan met hun verdriet dan ook niet dat ze proberen Bob achter zich te laten. Integendeel: ze vinden het belangrijk dat er over hem wordt gesproken en dat zijn naam binnen het gezin blijft bestaan.

In een gesprek met Humo vertelt Sven dat Bob nog regelmatig ter sprake komt. Ook hun kinderen Leo en Charlie dragen daar inmiddels op hun eigen, heel natuurlijke manier aan bij.

“Mijn vriendin en ik zijn nog vaak bezig over Bob, ons zoontje dat we vijf jaar geleden verloren. Ook dankzij de kinderen”, vertelt de presentator.

Het laat zien dat Bob, ondanks zijn overlijden, nog altijd een plaats inneemt binnen het gezin.

Een eigen plekje op de begraafplaats

Bob heeft een eigen plekje op de begraafplaats en Sven en zijn gezin gaan daar geregeld naartoe. Die bezoeken hoeven volgens hem niet uitsluitend zwaar of verdrietig te zijn.

Voor zijn kinderen moet het vooral mogelijk blijven om gewoon kind te zijn. Wanneer ze naar de begraafplaats gaan, mag Leo er bijvoorbeeld rondlopen en spelen. Sven wil niet dat zijn zoon het gevoel krijgt dat hij tijdens zo’n bezoek automatisch het verdriet van zijn ouders moet overnemen.

Juist die ongedwongen manier waarop kinderen met zo’n situatie omgaan, levert soms bijzondere momenten op.

“Dag Bob”

Een klein gebaar van Leo weet Sven iedere keer opnieuw te raken. Wanneer het gezin bij het graf komt, begroet zijn zoon zijn overleden broertje.

“Hij roept nu steevast: dag Bob. Zoiets kleins, zijn naam horen, kan enorm veel deugd doen”, vertelt Sven.

Het zijn slechts twee woorden, maar voor de presentator en zijn vriendin hebben ze een grote betekenis.

Door Bob bij zijn naam te noemen, wordt bevestigd dat hij bij het gezin hoort. Niet alleen als een verdrietige herinnering uit het verleden, maar als iemand over wie nog altijd gesproken mag worden.

“Zo blijft hij in ons leven aanwezig”, legt Sven uit.

Zijn naam blijven noemen

Het is niet de eerste keer dat Sven openhartig vertelt over het belang van praten over zijn overleden zoontje.

Eerder dit jaar sprak hij in de podcast Peter Van de Veire & de zandloper eveneens over Bob. Ook toen maakte hij duidelijk hoeveel het voor hem betekent wanneer andere mensen zijn zoon niet vergeten.

Wanneer familieleden of vrienden Bob bij naam noemen of naar hem verwijzen, ervaart Sven dat als iets waardevols. Voor ouders die een kind hebben verloren kan de angst bestaan dat hun kind na verloop van tijd steeds minder genoemd wordt. Sven laat juist merken dat het tegenovergestelde hem goeddoet.

Bob mag er in gesprekken nog altijd zijn.

Leo en Charlie groeien op met het verhaal van hun broer

Ook binnen het gezin wordt er niet geheimzinnig gedaan over wat er is gebeurd. Leo en Charlie groeien op met de wetenschap dat ze een broertje hebben dat er niet meer is.

Voor hen krijgt dat verhaal vanzelf een andere betekenis dan voor hun ouders. Zij hebben Bob immers niet op dezelfde manier gekend.

Toch zorgen juist hun spontane reacties ervoor dat hij op een natuurlijke manier aanwezig blijft. Een eenvoudig “dag Bob” tijdens een bezoek aan de begraafplaats kan daardoor een moment worden dat voor Sven en zijn vriendin veel groter voelt dan het voor een buitenstaander misschien lijkt.

Verlies veranderde Sven

Het overlijden van Bob heeft vanzelfsprekend ook invloed gehad op de manier waarop Sven tegenwoordig naar het leven en het ouderschap kijkt.

Hij vertelde eerder dat hij sinds het verlies bezorgder is geworden. Zeker wanneer het om zijn kinderen gaat, kan die bezorgdheid sterker naar boven komen.

Na zo’n ingrijpende ervaring is de vanzelfsprekendheid dat alles goed zal gaan voor Sven veranderd. Tegelijkertijd probeert hij ervoor te waken dat angst niet alles gaat bepalen.

Hij wil juist bewust aandacht blijven houden voor de mooie momenten die er wél zijn.

Verdriet en geluk naast elkaar

Daarmee laat Sven zien dat verdriet en geluk niet noodzakelijk elkaars tegenpolen zijn. Het gemis van Bob kan blijven bestaan, terwijl er tegelijkertijd ruimte is voor plezier met Leo en Charlie.

Ook tijdens een bezoek aan de begraafplaats kunnen die twee werelden naast elkaar bestaan. Er kan verdriet zijn om degene die ontbreekt, terwijl een kind enkele meters verderop gewoon aan het spelen is.

Voor Sven lijkt juist die combinatie belangrijk te zijn. Bob hoeft niet vergeten te worden om verder te kunnen leven.

Voor altijd onderdeel van het gezin

Vijf jaar na het verlies blijft Bob daarom een belangrijk onderdeel van het familieverhaal.

Zijn naam wordt thuis uitgesproken, zijn graf wordt bezocht en zijn broertjes groeien op met de wetenschap dat hij bij hun gezin hoort.

Soms is daar geen uitgebreid gesprek voor nodig. Geen grote woorden en geen bijzonder ritueel.

Een kind dat bij aankomst simpelweg roept: “Dag Bob”, kan voldoende zijn.

Voor Sven en zijn vriendin zit juist daarin iets heel waardevols: de bevestiging dat hun zoontje nog altijd wordt herinnerd en dat zijn plaats binnen het gezin niet verdwenen is.

Het verdriet om zijn verlies blijft, maar tegelijkertijd blijven ook zijn naam en herinnering voortleven.