Eline De Munck diep geraakt in ziekenhuis met zoontje Jacomo: ‘Dat brak mijn hart’

Eline De Munck heeft emotionele uren achter de rug met haar negen maanden oude zoontje Jacomo. De onderneemster moest opnieuw met hem naar het ziekenhuis en zag daar iets wat haar niet meer loslaat. Op de kinderafdeling lagen volgens Eline zieke kinderen alleen in hun kamer, omdat ouders niet altijd de mogelijkheid hebben om bij hen te blijven. Zelf kon ze wél aan de zijde van haar zoontje blijven. Dat besef maakt veel bij haar los en leidt tot een duidelijke oproep aan werkgevers: geef ouders de ruimte om bij hun zieke kind te zijn.

Wat er precies met de kleine Jacomo aan de hand was, vertelt Eline niet.

Wel laat ze weten dat haar zoontje inmiddels weer thuis is en dat het goed met hem gaat.

De ziekenhuiservaring heeft desondanks diepe indruk op haar gemaakt.

Met Jacomo naar het ziekenhuis

Jacomo werd eind november 2025 geboren en is inmiddels ongeveer negen maanden oud.

Eline moest onlangs opnieuw met hem naar het ziekenhuis, waar de jongen medische zorg kreeg.

Als moeder kon ze gedurende die periode bij hem blijven.

Iets wat op het eerste gezicht misschien vanzelfsprekend lijkt, maar volgens Eline helemaal niet voor iedere ouder mogelijk is.

„Ik ben zo dankbaar dat ik als mama vandaag bij hem kon zijn in het ziekenhuis”, schrijft ze op sociale media.

Eline beseft dat haar eigen werk- en privésituatie haar een vrijheid geeft die andere ouders niet altijd hebben.

Ze noemt zichzelf daarom een „verdomde chansaar”.

Wat ze op kinderafdeling ziet, raakt haar

Dat besef werd volgens Eline nog veel sterker toen ze over de afdeling pediatrie liep.

Daar zag ze kinderen die ziek in hun ziekenhuiskamer lagen zonder dat er op dat moment een ouder bij hen aanwezig was.

„Dat brak mijn hart”, schrijft ze.

Eline wil daarbij absoluut niet suggereren dat die ouders ervoor kiezen om hun kind alleen te laten.

Integendeel.

Volgens haar is juist het probleem dat sommige ouders nauwelijks een keuze hébben.

Wanneer een kind onverwacht ziek wordt of in het ziekenhuis terechtkomt, verdwijnen alle andere verplichtingen namelijk niet.

‘Ouders kunnen soms niet anders’

Werk moet doorgaan, rekeningen moeten worden betaald en mogelijk zijn er thuis nog andere kinderen voor wie opvang geregeld moet worden.

Daar komt de emotionele belasting van een ziek kind bovenop.

Voor sommige gezinnen kan daardoor een bijna onmogelijke situatie ontstaan.

Eline vindt het pijnlijk dat een moeder of vader in zo’n situatie soms toch moet gaan werken terwijl het eigen kind in het ziekenhuis ligt.

„Het is niet uitnodigend om ouder te worden in een maatschappij waar zoveel druk op ligt dat ouders in zo een situatie niet anders kunnen dan te gaan werken”, schrijft ze.

Vooral de financiële realiteit van gezinnen houdt haar bezig.

Wanneer beide ouders hun inkomen nodig hebben om alle vaste lasten te kunnen betalen, is zomaar thuisblijven niet altijd eenvoudig.

Niet alleen de mooie kanten van ouderschap

Eline vindt het belangrijk dat ook daarover wordt gesproken.

Op sociale media worden rondom het ouderschap vaak de mooie momenten gedeeld, maar volgens haar hoort de moeilijke realiteit daar net zo goed bij.

Een ziek kind kan een gezin plotseling volledig op zijn kop zetten.

Naast de zorgen over de gezondheid van het kind moet er van alles praktisch geregeld worden.

Wie blijft in het ziekenhuis? Wie zorgt voor eventuele broertjes of zusjes? Wat gebeurt er met het werk? En hoe vaak kun je opnieuw bij een werkgever aangeven dat je niet kunt komen?

Dat alles kan volgens Eline voor enorme druk zorgen.

„Nee, dat is niet ok en dat mag – wat zeg ik, dat móét – gezegd worden”, benadrukt ze.

Jacomo gelukkig weer thuis

Voor Eline en haar gezin liep het ziekenhuisbezoek gelukkig goed af.

Jacomo mocht weer mee naar huis en volgens zijn moeder gaat het inmiddels goed met hem.

Toch wilde ze haar zoontje niet onmiddellijk weer naar de crèche brengen.

De dag na het ziekenhuisbezoek besloot Eline daarom vanuit huis te werken, zodat Jacomo thuis kon blijven.

En juist daar beseft ze opnieuw hoeveel geluk ze met haar eigen situatie heeft.

Als ondernemer kan ze dergelijke beslissingen grotendeels zelf nemen.

Niet iedere werkende ouder heeft die vrijheid.

‘Ik besef dat dit een privilege is’

Eline is zich daar naar eigen zeggen sterk van bewust.

Ze kan haar werkzaamheden aanpassen wanneer de situatie thuis daarom vraagt.

Bovendien zegt ze dat ze binnen haar eigen bedrijf medewerkers eveneens die ruimte probeert te geven.

Haar ziekenhuiservaring heeft haar er nu toe aangezet om andere werkgevers rechtstreeks aan te spreken.

Daarbij denkt ze vooral aan de ouders van de kinderen die ze tijdens haar bezoek zonder vader of moeder in hun ziekenhuiskamer zag liggen.

„Ik hoop dat de werkgevers van de ouders die hun kindje vandaag alleen in het ziekenhuis moesten laten dit ook zien”, schrijft ze.

Duidelijke oproep aan werkgevers

Eline hoopt vooral dat werkgevers zelf initiatief durven nemen wanneer ze weten dat het kind van een medewerker ernstig ziek is of in het ziekenhuis verblijft.

In plaats van te wachten totdat een ouder zelf om een oplossing vraagt, zouden werkgevers volgens haar moeten kijken welke ruimte ze kunnen bieden.

Voor een ouder kan het immers al moeilijk genoeg zijn om op zo’n moment alle ballen in de lucht te houden.

Daar nog onzekerheid over werk bovenop krijgen, kan de situatie alleen maar zwaarder maken.

Haar boodschap draait daarom vooral om begrip en menselijkheid.

Geef een werknemer waar mogelijk de gelegenheid om ouder te zijn wanneer zijn of haar kind diegene het hardst nodig heeft.

Ervaring met Jacomo zet Eline aan het denken

Het bericht van Eline gaat daarmee uiteindelijk veel verder dan alleen haar eigen ziekenhuisbezoek met Jacomo.

Voor haarzelf is de situatie inmiddels verbeterd: haar zoontje is thuis en stelt het goed.

Maar de beelden die ze op de kinderafdeling zag, is ze niet vergeten.

Vooral het besef dat sommige ouders mogelijk noodgedwongen hun zieke kind moeten achterlaten om te kunnen werken, kwam hard bij haar binnen.

Eline beseft naar eigen zeggen hoeveel geluk ze heeft dat ze haar werk kan aanpassen aan de behoeften van haar gezin. Precies daarom doet ze nu een oproep aan werkgevers die wél invloed hebben op de situatie van andere ouders: kijk niet alleen naar het werk dat moet gebeuren, maar ook naar het gezin achter de werknemer. „Ik ben zo dankbaar dat ik als mama vandaag bij hem kon zijn in het ziekenhuis.”