”Iedereen verklaarde me gek” – 73-jarige Liesbeth adopteert meisje dat niemand wilde
Hoe het leven van Liesbeth uit Zutphen onverwacht opnieuw begon – en uitgroeide tot een nalatenschap van liefde
In het Gelderse Zutphen leidde de 73-jarige Liesbeth van Roon lange tijd een rustig, bijna verstild leven. Na het afscheid van haar echtgenoot bleef ze achter in het huis waar elk detail herinneringen droeg. Het was een plek vol warmte, maar ook vol stilte. Zijn mok stond nog steeds naast de gootsteen, zijn bril lag zorgvuldig op het nachtkastje. Alles ademde aanwezigheid, terwijl hij er niet meer was.
De dagen verliepen traag. Liesbeth wandelde vaak langs de IJssel, liet haar gedachten de vrije loop en gaf haar verdriet de ruimte. Ze voelde dat ze niet wilde wegzakken in gemis, maar verlangde naar iets concreets: iets goeds doen, iets betekenen voor een ander.
Een ontmoeting die alles veranderde
Op een zonnige zondag hoorde Liesbeth bij toeval vrijwilligers praten over een baby in een zorgcentrum. Het meisje had het syndroom van Down en wachtte al enige tijd op een gezin. Niemand had zich nog gemeld. Het gesprek raakte haar onverwacht diep. Er gebeurde iets dat ze niet kon verklaren, maar wel voelde: een directe verbinding.
Nog diezelfde middag vroeg ze waar het kindje lag. Met een mengeling van spanning en vastberadenheid stapte ze het centrum binnen. In de couveuse lag een klein meisje met donkere ogen en een opmerkelijk levendige blik. Ze keek niet weg, maar leek juist nieuwsgierig de wereld te observeren.
Op dat moment wist Liesbeth: dit kind hoorde bij haar.
Een besluit vanuit het hart
Toen Liesbeth het meisje voorzichtig vasthield, voelde ze rust. Alsof alles op zijn plek viel. De verpleegkundige wees haar erop dat er eerst gesprekken moesten volgen met een maatschappelijk werker. Liesbeth knikte, maar diep vanbinnen was haar besluit al genomen.
“Ik heb nog genoeg liefde om te geven,” zei ze rustig, maar overtuigd. Ondanks haar leeftijd wilde ze het meisje een veilig thuis bieden, met aandacht, structuur en onvoorwaardelijke zorg.
Binnen een week werd de adoptieprocedure gestart. Alles gebeurde zorgvuldig en stap voor stap. Liesbeth noemde het meisje Mila – een naam die meteen vertrouwd voelde.
Een huis dat opnieuw tot leven kwam
Liesbeth richtte een kinderkamer in met zachte kleuren, kocht een wieg en hing een muziekdoosje op dat elke avond hetzelfde rustgevende deuntje speelde. Ze zong slaapliedjes, las voor en voelde hoe haar huis langzaam weer adem kreeg.
Waar eerst stilte was, klonk nu leven. Waar leegte was, kwam toekomst.
Steun van familie en omgeving
Toen haar zoon Patrick hoorde wat zijn moeder had besloten, was hij eerst verrast. Hij maakte zich zorgen over de praktische kanten. Liesbeth stelde hem gerust: er was hulp via de gemeente, ondersteuning vanuit zorginstanties en een netwerk dat meedacht.
Enkele dagen later stond Patrick op de stoep met bloemen. Hij omhelsde zijn moeder en keek naar Mila. “Ze lijkt op jou,” zei hij ontroerd.
Ook buren kwamen langs, boden hulp aan en brachten cadeautjes. Liesbeth voelde zich gedragen.
Een onverwachte wending
Een week na de officiële adoptie gebeurde iets wat niemand had kunnen voorzien. Op een doordeweekse ochtend stopten er elf glanzende auto’s voor haar huis. Mannen in keurige pakken stapten uit en vroegen of zij de wettelijke voogd van Mila was.
Ze overhandigden haar een officiële brief. Daarin stond dat Mila de enige erfgename was van haar biologische ouders, jonge ondernemers die een aanzienlijk vermogen hadden opgebouwd. Het vermogen werd beheerd door een stichting totdat Mila volwassen zou zijn.
Liesbeth was verbaasd, maar bleef kalm. Geld veranderde niets aan wat voor haar telde: Mila moest een warm, normaal leven leiden.
Een bewuste keuze: alles inzetten voor anderen
Na overleg met advocaten maakte Liesbeth een opvallende keuze. Ze wilde het vermogen niet gebruiken voor luxe of bezit. “Verkoop alles,” zei ze. “En gebruik het voor iets blijvends.”
Zo ontstond de Mila Stichting, gericht op ondersteuning van gezinnen met kinderen met het syndroom van Down. Daarnaast kwam er een dierenopvang aan de rand van Zutphen, een veilige plek voor dieren die extra zorg nodig hadden.
Wat begon als een persoonlijk besluit, groeide uit tot een maatschappelijk initiatief.
Impact in de gemeenschap
De stichting bood begeleiding, activiteiten en praktische hulp aan gezinnen door heel Nederland. De dierenopvang groeide uit tot een plek waar vrijwilligers samenwerkten, scholen acties organiseerden en bedrijven bijdroegen.
Het huis van Liesbeth werd een ontmoetingsplek. Mila groeide op tussen mensen, dieren en verhalen. Ze ontwikkelde zich sociaal en emotioneel sterk en liet al jong een eigen wil zien.
Mila’s eigen pad
Mila bleek creatief. Ze tekende, zong en vertelde verhalen. Op school hield ze op jonge leeftijd een toespraak over zorgzaamheid. Het applaus was luid, de trots bij Liesbeth voelbaar.
Later werkte Mila mee in de opvang. Ze ontmoette Sven, met wie ze een diepe band opbouwde. Samen deelden ze liefde voor dieren en zorg.
Hun huwelijk vond plaats in de tuin van de opvang, omringd door mensen die hun reis hadden meegemaakt.
Een leven vol betekenis
Nu, jaren later, zit Liesbeth vaak in haar tuin. Ze ontvangt foto’s van kinderen en dieren die geholpen zijn. Ze ziet hoe Mila en Sven hun leven leiden, dichtbij, betrokken en gelukkig.
“Soms is één ‘ja’ genoeg om alles te veranderen,” zegt Liesbeth zacht.
Haar beslissing gaf niet alleen Mila een thuis, maar schonk haarzelf een nieuw doel. En die keuze leeft voort – in mensen, in dieren, en in alles wat daaruit is gegroeid.
Een nalatenschap die blijft
De Mila Stichting ondersteunt inmiddels honderden gezinnen. Vrijwilligers blijven zich aanmelden, projecten groeien door en de opvang helpt steeds nieuwe dieren.
Het verhaal van Liesbeth laat zien dat liefde geen leeftijd kent, dat betekenis niet stopt na verlies, en dat één beslissing levens kan veranderen.
Niet door rijkdom, maar door hart.
En soms begint dat allemaal met de moed om “ja” te zeggen.
