John de Bever overleeft gruwelijk ongeluk: ‘een paar centimeter verder en ik was er niet meer’

Er zijn van die verhalen die je even doen slikken, zelfs als je denkt alles al gehoord te hebben. Verhalen die achteraf verklaren waarom iemand zo intens van het leven lijkt te genieten. Zanger John de Bever, bij het grote publiek bekend om zijn aanstekelijke lach, zijn optimisme en zijn levensmotto “Je leeft maar één keer”, heeft in weekblad Privé een onthulling gedaan die diepe indruk maakt. Op twintigjarige leeftijd ontsnapte hij ternauwernood aan de dood bij een afschuwelijk ongeluk. Een ervaring die zijn leven – en zijn kijk op het leven – voorgoed veranderde.

Een leven vóór de muziek

Lang voordat John de Bever volle zalen liet meezingen met zijn liedjes, droomde hij van een heel andere toekomst. Op jonge leeftijd was hij namelijk een veelbelovend voetballer. Hij speelde in België en was vastbesloten om het ver te schoppen in de sport. “Ik was jong, fit, ambitieus en dacht dat de wereld aan mijn voeten lag,” vertelt John. Muziek was toen nog niet zijn hoofdzaak. Het voetbalveld voelde als zijn natuurlijke habitat.

Maar zoals het leven soms genadeloos laat zien, kan één moment alles veranderen.

Een gewone rit die eindigde in een nachtmerrie

Het ongeluk gebeurde op een moment dat niets erop wees dat zijn leven op het spel stond. “Het was al wat schemerig,” herinnert John zich. “Ik reed op een Belgische weg en zag een tractor voor me. Dat gebeurt daar vaker, dus ik dacht: niks aan de hand.”

Wat hij niet zag, was wat zich achter die tractor bevond. Aan de achterkant hing een kar, beladen met zware ijzeren pinnen. Door het beperkte zicht en de invallende duisternis had John die gevaarlijke lading niet opgemerkt.

“Ik week uit voor de tractor zelf,” vertelt hij. “Maar die kar… die zag ik niet. Ik knalde er vol op.”

Op het randje van leven en dood

De impact was verwoestend. De ijzeren pinnen boorden zich door de carrosserie van zijn auto heen. Eén van die pinnen raakte zijn gezicht. “Als die pin één centimeter verder naar rechts was gegaan,” zegt John met een stilte die alles zegt, “dan had ik hier nu niet meer gezeten.”

Het besef dat zijn leven letterlijk aan een paar millimeter heeft gehangen, laat hem tot op de dag van vandaag niet los. “Het is een gedachte die je nooit meer kwijtraakt. Je beseft: ik had er gewoon niet meer kunnen zijn.”

Een gezicht dat onherkenbaar was

Na het ongeluk werd John met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Zijn verwondingen waren ernstig. “Mijn jukbeenderen waren verbrijzeld, mijn neus lag open en mijn gezicht was letterlijk aan gort,” vertelt hij openhartig. “Alles was kapot.”

Hij bracht twee lange maanden door in het ziekenhuis in het Belgische Mol. Twee maanden van pijn, onzekerheid en confrontatie. “Ik lag vol hechtingen. Elke keer als ik in de spiegel keek, schrok ik. Ik herkende mezelf niet meer.”

De artsen deden wat ze konden om zijn gezicht te reconstrueren. “Mijn jukbeenderen zijn opgevuld met kunststofmateriaal. Daarom is mijn gezicht nu wat voller. Mensen denken soms dat dat cosmetisch is, maar dit was pure noodzaak. Zonder die ingrepen had ik er heel anders uitgezien – als ik er al was geweest.”

Littekens die je niet ziet

De littekens die John aan het ongeluk overhield, zijn niet alleen fysiek. “Op mijn enkel zie je nog steeds een groot litteken, en in mijn gezicht zit dus plastic,” vertelt hij. “Maar de diepste littekens zitten vanbinnen.”

Hij moest niet alleen herstellen van zijn verwondingen, maar ook van het besef dat zijn leven in één klap volledig was veranderd. Zijn voetbalcarrière was voorbij. De dromen die hij had, vielen in duigen. “Ik moest opnieuw uitvinden wie ik was en wat ik met mijn leven wilde.”

Van trauma naar levenslust

Toch is dit geen verhaal van bitterheid of boosheid. Integendeel. Het ongeluk werd een kantelpunt. “Ik ben een overlever,” zegt John rustig. “En dat ongeluk heeft me gevormd.”

Sindsdien leeft hij met een intens besef van vergankelijkheid. “Ik weet hoe snel het voorbij kan zijn. Daarom neem ik niets meer vanzelfsprekend. Elke dag dat ik wakker word, is een cadeautje.”

Dat verklaart ook zijn onuitputtelijke levenslust. Zijn lach, zijn positiviteit, zijn energie op het podium – het is geen act. Het is een levenshouding die voortkomt uit ervaring. “Ik zing niet omdat het moet, ik zing omdat ik leef. En omdat ik weet hoe dichtbij het einde ooit is geweest.”

Een nieuwe weg

Na zijn herstel vond John langzaam zijn weg naar de muziek. Wat begon als iets kleins, groeide uit tot een carrière waarin hij miljoenen mensen wist te raken. Zijn nummers zijn licht, vrolijk en toegankelijk, maar wie dit verhaal kent, hoort er ineens een diepere laag in.

“Die lach die ik zing,” zegt hij, “die komt uit mijn hart. Omdat ik weet wat het is om te vechten. En omdat ik weet hoe bijzonder het is dat ik hier nog ben.”

Dankbaarheid boven alles

Tot op de dag van vandaag voelt John dankbaarheid. Voor de artsen die hem hebben gered. Voor de auto die stevig genoeg was om de impact te weerstaan. En vooral: voor het leven zelf.

“Ik had pech dat dat ongeluk gebeurde,” zegt hij. “Maar ik heb ook ongelofelijk veel geluk gehad dat ik het heb overleefd.”

En dan zegt hij iets wat alles samenvat:
“Een paar centimeter verder, en ik was er niet meer. Dus geloof me: elke dag dat ik ademhaal, is een feestje.”

Het maakt zijn motto meer dan ooit begrijpelijk. Je leeft maar één keer. En John de Bever weet als geen ander hoe kostbaar die ene keer is.