ONMETELIJK VERDRIET: Dennie Christian verliest zijn grote liefde Roswitha na meer dan 45 jaar samen – “Ik zou alles geven om haar nog één keer ‘schat’ te horen zeggen”
Een fluistering in een leeg huis. Een stem die hij nergens meer hoort. Vijf jaar nadat Roswitha uit zijn leven verdween, is het gemis voor Dennie Christian nog altijd rauw en dagelijks aanwezig. De schlagerzanger en presentator, die decennialang bekendstond om zijn vrolijke uitstraling en warme podiumenergie, laat nu een heel andere kant van zichzelf zien. In een ongekend openhartig gesprek vertelt hij over het leven zonder de vrouw met wie hij meer dan 45 jaar alles deelde.
Het is geen verhaal vol drama of grote woorden, maar juist eentje van stille pijn, herinneringen en een liefde die geen einde kent.
Een leven samen, opgebouwd uit eenvoud
Dennie en Roswitha waren geen stel dat de schijnwerpers zocht. Hun relatie speelde zich grotendeels af achter de schermen, in het gewone leven. Juist daarom werd hun band door vrienden en familie vaak omschreven als uitzonderlijk sterk. “Eén lichaam, twee harten,” werd er weleens gezegd.
Ze groeiden samen, maakten successen mee, kenden tegenslagen, maar deden alles zij aan zij. Voor Dennie was Roswitha niet alleen zijn partner, maar ook zijn rustpunt. Iemand bij wie hij thuiskwam na optredens, reizen en lange werkdagen. Iemand die hem kende zonder dat hij iets hoefde uit te leggen.
Toen het bericht kwam dat Roswitha ernstig z!ek was, stortte hun wereld niet meteen in. Ze kozen ervoor om vast te houden aan wat ze altijd hadden gedaan: samen zijn. “We hebben elkaar één belofte gedaan,” vertelt Dennie. “Wat er ook gebeurt, we laten elkaar niet los.”
Tot de laatste seconde samen
Die belofte hield stand. Dennie was er, tot het allerlaatste moment. “Ik heb haar vastgehouden tot de laatste seconde,” zegt hij zacht. Het zijn woorden die weinig uitleg nodig hebben. In zijn stem klinkt geen pathetiek, maar een diepe rust – en tegelijk een onuitgesproken verdriet dat nooit helemaal zal verdwijnen.
“Soms denk ik: als liefde kon genezen, dan was ze hier nog,” zegt hij. Die gedachte keert vaak terug. Niet als verwijt aan het leven, maar als bevestiging van hoe intens hun band was. Liefde kon alles aan, behalve de z!ekte.
Vijf jaar later: het gemis blijft
Vijf jaar is het inmiddels geleden, maar tijd heeft het gemis niet verzacht. Het heeft het alleen veranderd. “Je leert ermee leven,” zegt Dennie. “Maar het wordt niet minder.” Het zit in kleine dingen: een lege stoel, een routine die nergens meer toe leidt, een gedachte die hij niet meer hardop kan delen.
Het huis voelt soms groot en stil. “Ik hoor haar stem niet meer,” zegt hij. “En dat is het ergste.” Geen dagelijkse gesprekken meer, geen simpele opmerkingen over het weer, geen gezamenlijke plannen voor morgen.
En toch is hij niet verbitterd. Integendeel. Dennie spreekt met warmte over zijn herinneringen, alsof hij ze bewust levend houdt.
“Ik ben niet bang voor wat komt”
Opvallend is hoe open Dennie spreekt over zijn kijk op het levenseinde. “Ik ben er niet bang voor,” zegt hij zonder aarzeling. Voor sommigen klinkt dat vreemd, maar voor hem voelt het logisch. “Elke dag brengt me dichter bij haar,” zegt hij. “Ik wéét dat we elkaar weer zien.”
Die overtuiging geeft hem rust. Het is geen zwaarmoedige wens, maar een stille zekerheid. Voor zijn fans roept het gemengde reacties op. Sommigen vinden het hoopvol, anderen vragen zich af of het een manier is om met het gemis om te gaan.
Dennie laat die discussie rustig langs zich heen gaan. “Iedereen rouwt op zijn eigen manier,” zegt hij. “Dit is de mijne.”
Geen plaats voor een nieuwe liefde
Sinds Roswitha’s afscheid heeft Dennie zijn hart gesloten voor een andere vrouw. Dat is geen beslissing die hij elke dag opnieuw overweegt; het is een vanzelfsprekendheid geworden. “Zij was en is de enige vrouw voor mij,” zegt hij resoluut.
Sommigen vinden dat moedig. Anderen noemen het onnodig streng voor zichzelf. Dennie begrijpt beide reacties, maar voelt geen behoefte om zich te verantwoorden. “Alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn,” legt hij uit. “Ik heb mijn kinderen, mijn kleinkinderen, mijn publiek.”
Hij mist liefde niet in zijn leven. Hij mist háár.
Familie als anker
Zijn familie speelt een grote rol in hoe hij zijn dagen invult. Zijn kinderen en kleinkinderen geven structuur en betekenis. Met hen plant hij uitstapjes, kleine reizen, soms zelfs grotere plannen zoals een vakantie naar Spanje of een cruise.
“Maar elk mooi moment heeft een randje,” zegt hij eerlijk. “Je wilt het delen. En zij ontbreekt.” Het geluk is er wel, maar nooit meer compleet. Dat accepteert hij, zonder ertegen te vechten.
Het podium als houvast
Ook zijn werk blijft belangrijk. Dennie staat al bijna zeventig jaar in het vak en het podium is nog altijd een plek waar hij zichzelf kan zijn. Zijn publiek kent hem als warm, benaderbaar en oprecht – eigenschappen die misschien juist zijn versterkt door wat hij heeft meegemaakt.
Op het podium voelt hij verbinding. Niet alleen met zijn liedjes, maar met de mensen in de zaal. “Zij dragen mij,” zegt hij. “En dat voel ik.”
Zijn optredens zijn veranderd. Minder uitbundig misschien, maar dieper. Elke noot draagt meer gewicht, elke tekst meer betekenis.
Leven, maar anders
Bijna zeventig is hij nu. Een gouden jubileum in het vak achter zich, een leven vol herinneringen, successen en liefde. En toch voelt er iets onaf. “Het leven gaat door,” zegt Dennie. “Maar anders.”
Hij heeft geen grootse plannen meer nodig. Geen nieuwe hoofdstukken vol ambities. Wat hij zoekt, is rust. En ruimte om te herinneren. Roswitha leeft voort in alles wat hij doet: in zijn woorden, in zijn muziek, in de manier waarop hij naar het leven kijkt.
Geen afsluiting, maar voortzetting
Het verhaal van Dennie Christian is geen verhaal over loslaten. Het is een verhaal over vasthouden, op een andere manier. Over een liefde die niet verdwijnt, ook al is de ander niet meer fysiek aanwezig.
Vijf jaar later is het gemis er nog elke dag. En misschien is dat juist het bewijs van hoe groot die liefde was. Dennie probeert het niet te verbergen, niet te verzachten, niet te verklaren.
Hij leeft. Hij zingt. Hij lacht soms. En hij mist.
En dat is, zoals hij zelf zegt, gewoon hoe het nu is.
