“Het is niet geworden zoals we droomden” – Ian en Maïté na Blind getrouwd: “Hoe lang houden we dit nog vol?”

Ze zeiden twee keer vol overtuiging “ja” voor de camera’s. Een moment dat door miljoenen kijkers werd gezien, besproken en bejubeld. Maanden later zijn Ian en Maïté nog steeds samen, maar achter de glimlach groeit iets anders: realiteitszin. Wat begon als een spannend, bijna sprookjesachtig experiment in Blind getrouwd, blijkt in het dagelijks leven vooral hard werken. En precies dat begint te wegen.

Van euforie naar nuchterheid

In de weken na de finale klonken Ian en Maïté opvallend eensgezind. Ze spraken over inzet, communicatie en de wil om samen te groeien. Geen loze beloftes, geen opgeklopt romantisch taalgebruik, maar een volwassen toon. Toch zat er toen al iets in hun woorden dat nu meer betekenis krijgt. “Het leven is niet plots een sprookje geworden,” liet Ian destijds voorzichtig verstaan. Wat toen klonk als nuchterheid, klinkt vandaag zwaarder, realistischer — en misschien ook vermoeider.

De roze wolk die het programma automatisch met zich meebrengt, is intussen verdwenen. Geen crew meer, geen experts op de achtergrond, geen zorgvuldig gekozen momenten. Wat overblijft, is een relatie zoals elke andere, maar dan ontstaan onder een vergrootglas. En precies daar wringt het. Want zonder de beschermende bubbel van het programma rijst de vraag: is liefde alleen genoeg?

Kleine barstjes, grote vragen

In hun omgeving wordt opgemerkt dat het koppel vaker moet bijsturen. Niet dramatisch, niet explosief, maar voelbaar. Dagelijkse routines botsen. Verwachtingen blijken niet altijd gelijk te lopen. Het tempo van leven, denken en beslissen verschilt meer dan aanvankelijk gedacht.

“Je ontdekt elkaar pas écht als de camera’s weg zijn,” klinkt het bij mensen die dicht bij hen staan. Waar gesprekken vroeger draaiden om plannen en dromen, gaan ze nu vaker over grenzen, energie en ruimte. Dat zijn noodzakelijke gesprekken, maar ze vergen ook emotionele veerkracht. En die wordt op de proef gesteld.

Niets wijst op ruzies of grote conflicten, maar net die stille frictie kan zwaar wegen. Het zijn de kleine dingen die zich opstapelen: hoe je je dag indeelt, hoeveel tijd je samen doorbrengt, hoe je omgaat met vermoeidheid en verwachtingen. Zaken die elk koppel herkent, maar die voor Ian en Maïté extra beladen zijn door de manier waarop hun relatie begon.

Samenwonen als ultieme test

De volgende stap — samenwonen — hangt als een groot, onvermijdelijk vraagteken boven hun relatie. Het idee is er, de gesprekken lopen, en de zoektocht is zelfs voorzichtig gestart. Maar net die stap maakt alles concreet. Tot nu toe konden ze altijd terugvallen op afzonderlijke ruimtes, op momenten van afstand wanneer dat nodig was.

“Samen onder één dak dwingt je om keuzes te maken,” zegt iemand uit hun omgeving. “Het is nu of nooit.” Samenwonen is geen symbolische stap, maar een praktische test. Het legt bloot hoe compatibel je werkelijk bent, niet alleen emotioneel, maar ook organisatorisch en mentaal.

Voor Ian en Maïté betekent het ook een confrontatie met de kernvraag van Blind getrouwd: kun je een duurzame relatie opbouwen met iemand die je niet zelf hebt gekozen, maar wel bewust probeert lief te hebben?

Liefde zonder script

Wat hen tot nu toe overeind houdt, is eerlijkheid. Ze praten. Ze luisteren. Ze proberen. Geen van beiden doet alsof alles perfect is, en net dat wordt door sommigen gezien als een kracht. Ze weigeren hun relatie mooier voor te stellen dan ze is, en dat vraagt moed — zeker na een programma waarin kijkers graag een succesverhaal willen blijven zien.

Toch blijft de vraag hangen, zowel bij fans als bij henzelf: kun je een relatie dragen die volledig zonder script verder moet? Blind getrouwd biedt een kader, begeleiding en een duidelijke structuur. Het echte leven niet. Daar zijn geen montages, geen pauzes, geen experts die op het juiste moment ingrijpen.

De reacties van kijkers zijn dan ook verdeeld. Sommigen prijzen hun realisme en vinden het verfrissend dat ze niet doen alsof alles vanzelf gaat. Anderen vrezen dat dit het begin is van een stille verwijdering — niet met drama, maar met geleidelijke afstand.

De druk van verwachtingen

Wat niet onderschat mag worden, is de externe druk. Ian en Maïté dragen niet alleen hun eigen relatie, maar ook de verwachtingen van een publiek dat hen “heeft zien ontstaan”. Elke uitspraak, elke nuance wordt geanalyseerd. Elk interview wordt gelezen als een signaal: gaat het goed of niet?

Die constante interpretatie kan verlammend werken. Het maakt twijfels groter en successen kleiner. Waar een ander koppel in stilte kan worstelen, doen zij dat met het besef dat elk woord gevolgen heeft. Dat vraagt extra energie — energie die je net nodig hebt om aan je relatie te werken.

Bewust blijven kiezen

Voorlopig blijven Ian en Maïté bewust voor elkaar kiezen. Niet uit gewoonte, niet uit druk, maar omdat ze dat willen. Dag na dag. Ze weten dat liefde geen garantie is, maar een beslissing die telkens opnieuw genomen moet worden.

Toch klinkt het voor het eerst alsof de tijd niet meer vanzelfsprekend aan hun kant staat. Niet omdat het einde nabij is, maar omdat de fase waarin alles “nieuw en spannend” was, definitief voorbij is. Wat nu komt, is fundamenteler: bouwen of loslaten.

👉 Is dit gewoon een moeilijke fase die elk koppel kent zodra de verliefdheid plaatsmaakt voor realiteit?
👉 Of is dit het begin van een afscheid dat niemand zag aankomen, precies omdat het zo stil verloopt?

De komende maanden zullen alles bepalen. Eén ding staat vast: voor Ian en Maïté is liefde geen sprookje meer — maar een bewuste keuze, met alles wat daarbij hoort.