Vreselijk nieuws Johan Verminnen (74) over zijn ernstige ziekte

De woorden zijn ongefilterd, soms scherp, maar vooral doordrenkt van eerlijkheid. Johan Verminnen (74) heeft opnieuw van zich laten horen met een persoonlijke update die tegelijk hoopvol, confronterend en pijnlijk menselijk is. Na een lange periode van medische ingrepen, intensieve revalidatie en zware behandelingen lijkt het einde van een uitputtend traject eindelijk in zicht. Toch overheerst bij de Brusselse zanger geen uitbundige opluchting. Wat hij voelt, is complexer dan dat.

“Nog één chemo, dan wil ik opnieuw leren ademen”

In een openhartige boodschap aan zijn publiek laat Verminnen weten dat hij nog één chemobehandeling moet ondergaan. Daarna hoopt hij een streep te kunnen zetten onder een periode die zijn leven maandenlang volledig heeft beheerst. “Bijna voorbij,” schrijft hij, maar die woorden klinken bij hem niet als een overwinning. Ze klinken voorzichtig, bijna aftastend, alsof hij zichzelf niet durft toe te laten om al te vroeg te juichen.

De afgelopen tijd stond voor hem niet alleen in het teken van lichamelijke strijd, maar ook van mentale uitputting. Het voortdurend wachten op uitslagen, het leven in blokken van behandelingen en herstelfases, het gevoel dat alles pauze had genomen — het liet diepe sporen na. “Je lichaam ligt op tafel, maar je hoofd draait overuren,” zo omschrijven mensen uit zijn omgeving het proces.

Een jaar waarin tijd anders voelde

Voor Verminnen voelde de tijd het voorbije jaar anders aan. Dagen leken soms eindeloos, terwijl maanden in een waas voorbijgingen. De zanger, die altijd leefde op het ritme van woorden en muziek, moest plots leren leven op het ritme van afspraken, scans en behandelingen. Creativiteit maakte plaats voor discipline, inspiratie voor uithoudingsvermogen.

Hij is daar opvallend eerlijk over. Geen heroïsche taal, geen opgeklopt positivisme. Wel de erkenning dat zo’n traject iemand verandert. “Je leert jezelf kennen op een manier die je nooit hebt gevraagd,” klinkt het. Die zelfkennis is niet altijd prettig, maar volgens Verminnen wel onvermijdelijk.

Oudejaar als emotioneel breekpunt

Het meest besproken fragment uit zijn update gaat over de feestdagen. Zonder omwegen schrijft hij: “Ik haat oudejaar.” Terwijl de buitenwereld aftelt, vuurwerk afsteekt en toast op een nieuw begin, koos hij ervoor zich terug te trekken. Hij kroop vroeg in bed, weg van lawaai, verwachtingen en opgelegde vrolijkheid.

Voor Verminnen was dat geen teken van zwakte, maar van zelfbescherming. De overgang van oud naar nieuw, die voor velen hoop symboliseert, voelde voor hem als een confrontatie met alles wat niet vanzelfsprekend was geworden. “Ik wilde het gewoon niet voelen,” geeft hij toe. Geen aftelklok, geen glazen die klinken, geen sociale verplichtingen.

Verdeelde reacties en ongemakkelijke eerlijkheid

Die uitspraak leidde tot gemengde reacties. Veel fans prijzen zijn compromisloze eerlijkheid. Zij herkennen het gevoel dat vreugde soms te ver weg kan voelen, zelfs wanneer er objectief gezien goed nieuws is. Anderen reageren kritischer en vinden zijn woorden te donker, zeker nu hij net hoopvolle signalen deelt over zijn herstel.

Maar Verminnen lijkt zich weinig aan te trekken van die verdeeldheid. Hij voelt geen behoefte om zijn emoties te verzachten voor het comfort van anderen. “Dankbaarheid en verdriet kunnen naast elkaar bestaan,” zegt iemand uit zijn omgeving. “En Johan weigert te doen alsof dat niet zo is.”

Spanning binnen de familiekring

Volgens bronnen dichtbij de zanger zorgde zijn afkeer van oudejaar zelfs voor lichte spanningen binnen zijn familie. Niet iedereen begreep zijn keuze om zich volledig af te zonderen tijdens een moment dat traditioneel draait om samen zijn. Sommigen maakten zich zorgen, anderen voelden zich op afstand gezet.

Die situatie roept een bredere vraag op: moet iemand die zo’n intens traject doormaakt altijd rekening houden met de gevoelens van zijn omgeving? Of heeft hij juist het recht om zijn grenzen strikt te bewaken? Verminnen kiest duidelijk voor dat laatste. Voor hem is eerlijk zijn naar zichzelf geen luxe, maar noodzaak.

Muziek als houvast en reddingsboei

Wat hem overeind houdt in deze periode, is muziek. Niet per se het podium of grote plannen, maar het herontdekken van zijn eigen repertoire. Verminnen vertelt dat hij opnieuw luistert naar oude nummers, vooral naar liedjes die nooit grote hits werden, maar wel zijn diepste gevoelens dragen.

In die vergeten parels vindt hij troost en herkenning. Ze herinneren hem eraan wie hij is, los van z!ekte en behandelingen. Er wordt zelfs voorzichtig gesproken over een mogelijke verzamel-cd of heruitgave, al benadrukt hij zelf dat niets vastligt. “Het gaat niet om een comeback,” klinkt het. “Het gaat om bewaren wat er is.”

Geen grote beloftes, wel kleine wensen

Wie hoopt op bombastische toekomstplannen, komt bedrogen uit. Verminnen doet geen uitspraken over grote tournees of mediaprojecten. Zijn wensen zijn eenvoudiger, maar daarom niet minder intens. Hij verlangt naar rust, naar een lichaam dat niet voortdurend protesteert, naar een hoofd dat weer ruimte heeft.

“Ik wil nog vele jaren leven,” schrijft hij. Die zin klinkt niet als een eis, maar als een stille hoop. Eerst wil hij dit hoofdstuk afsluiten, zegt hij. Pas daarna durft hij te kijken wat er eventueel nog komt.

De kracht van compromisloze eerlijkheid

Wat deze update zo raakt, is niet het medische nieuws op zich, maar de manier waarop Verminnen het brengt. Hij verschuilt zich niet achter clichés of opgelegde positiviteit. Hij erkent zowel de vooruitgang als de littekens die blijven. Dat maakt zijn woorden voor velen herkenbaar, ook voor mensen die zelf nooit in zo’n traject zaten.

In een wereld waar publieke figuren vaak hun kwetsbaarheid doseren, kiest hij voor radicale openheid. Niet om te shockeren, maar om trouw te blijven aan zichzelf. “Zo is Johan altijd geweest,” zeggen collega-artiesten. “Hij zingt wat hij voelt, en hij zegt wat hij denkt.”

Voorzichtig richting de lente

Met nog één behandeling te gaan, kijkt Verminnen voorzichtig vooruit. Geen aftelklok, geen groot moment. Eerder een stille verwachting dat de lente zachter zal zijn, zowel letterlijk als figuurlijk. Dat de pijn minder aanwezig zal zijn, dat ademhalen weer vanzelfsprekender wordt — in elke betekenis van het woord.

Hoe fans uiteindelijk omgaan met zijn compromisloze eerlijkheid, zal de tijd uitwijzen. Maar één ding staat vast: Johan Verminnen verbergt zich niet. Niet achter glitter, niet achter opgeklopte hoop, en zeker niet achter stilte. En juist die rauwe eerlijkheid maakt zijn woorden zo indringend — en zo menselijk.