Het leven kan soms
onverwacht keihard toeslaan. Dat ondervonden Yolanthe Cabau en haar
zoon Xess Xava Sneijder (9) toen ze in korte tijd afscheid moesten
nemen van beide grootouders van vaders kant. In haar column in
Kek Mama schrijft Yolanthe
openhartig over hoe zij en haar zoon deze moeilijke periode hebben
beleefd.
Dubbel verlies in korte
tijd
In juli 2023 overleed Sylvia
Sneijder, moeder van Wesley Sneijder. Anderhalf jaar later, in
februari 2025, volgde haar man Barry. Beiden overleden aan kanker,
op slechts 59-jarige leeftijd. De impact was groot, zeker op de
jonge Xess, die beide sterfgevallen van dichtbij meemaakte.
Xess van begin tot einde
betrokken
Yolanthe vertelt hoe Xess het
hele ziekteproces van zijn opa en oma bewust meebeleefde. Hij was
er “vanaf de dag van de diagnose tot hun laatste adem”. Zijn manier
van omgaan met het verlies raakte haar diep. “Hij stond daar, zijn
kleine handje op de kist, tranen over zijn wangen, en hij gaf ze
nog een laatste kus,” schrijft ze. Het beeld van haar zoon die zijn
grootouders op zijn eigen manier eerde, blijft hangen.
Ruimte voor rauw
verdriet
Als moeder voelde Yolanthe
instinctief de neiging om haar zoon te beschermen tegen het
verdriet. Toch koos ze ervoor om hem toe te laten in het
rouwproces. “Ik wist dat ik hem niet moest weghouden,” schrijft ze.
“Hij voelde zelf heel goed aan wat juist was voor hem.” Door hem de
ruimte te geven om te rouwen op zijn manier, gaf ze hem ook het
vertrouwen om zijn emoties te laten zien.
Eerlijke gesprekken
Op een gevoelig moment vroeg
Xess: “Mama, waar gaan ze nu naartoe?” Yolanthe gaf hem een eerlijk
maar troostend antwoord: “Ze zijn niet weg, lieverd. Je draagt ze
altijd bij je. In je hart, in je herinneringen.” Met die woorden
gaf ze hem iets tastbaars om zich aan vast te houden. Een manier om
verdriet te begrijpen én liefde te blijven voelen.
Verdriet reist mee
Na de begrafenissen keerden
ze terug naar hun huis in Los Angeles. Het gewone leven ging
verder, maar het verdriet bleef onderdeel van hun dagelijkse
bestaan. “Soms benoemt hij het zelf, soms zie ik het aan zijn
blik,” vertelt Yolanthe. Ze merkt hoe het verlies nog steeds leeft
in haar zoon.
Samen huilen en lachen
In haar column benadrukt
Yolanthe het belang van praten, lachen én huilen. Ze geven samen
ruimte aan alle emoties die rouw met zich meebrengt. “Ik wil dat
hij weet dat het oké is. Dat hij mag huilen, dat hij mag praten,
maar ook dat hij mag lachen om mooie herinneringen.”
Rouw hoort erbij
Yolanthe’s verhaal is meer
dan persoonlijk. Het is een herkenbare en hoopvolle boodschap aan
ouders: verlies hoort bij het leven, en kinderen kunnen daar
krachtig mee omgaan. Mits ze de ruimte krijgen om dat op hun eigen
manier te doen – net zoals Xess.
