Tanja Dexters en haar zus Mieke
vechten samen tegen borstk*nker: “De zwaarste strijd van ons
leven”
Voor voormalig Miss België en
mediapersoonlijkheid Tanja
Dexters is 2024 een jaar geworden dat haar leven en dat
van haar familie ingrijpend heeft veranderd. Begin dit jaar kreeg
haar tweelingzus Mieke de schokkende diagnose borstk*nker. Een
mededeling die insloeg als een bom in hun hechte gezin.
In een openhartig interview met
Het Laatste Nieuws delen
Tanja en Mieke hun verhaal. Een verhaal over veerkracht, verdriet,
familiebanden en hoop — in een periode die volledig in het teken
staat van strijd en herstel.
“Ze schieten meteen een raket
op me af”
Na de eerste onderzoeken werd
al snel duidelijk dat Mieke niet alleen borstk*nker had, maar dat
er ook sprake was van uitzaaiingen. De behandelend oncoloog koos
daarom onmiddellijk voor een agressieve aanpak. “Ik krijg momenteel
de zwaarste chemo die er bestaat,” vertelt Mieke. “Zoals de dokter
zei: ‘We gaan meteen een raket op je afschieten.’ En zo voelt het
ook.”
De chemotherapie laat diepe
sporen na — fysiek, maar zeker ook emotioneel. Mieke beschrijft hoe
zwaar het is om te moeten ondergaan wat je niet kunt controleren.
“Ik voel me soms machteloos. De behandeling is heftig en intens.
Maar ik weet ook dat dit nodig is om de k*nker aan te pakken.”
Een emotioneel moment tussen
zussen
Een bijzonder kwetsbaar
moment vond plaats toen Mieke afscheid moest nemen van haar haar.
In een gebaar van vertrouwen en liefde vroeg ze haar tweelingzus
Tanja om haar hoofd kaal te scheren.
“Ik wist dat het moest
gebeuren,” vertelt Mieke. “Maar het bleef een opdoffer.” Tanja
probeerde er een intiem en steunend moment van te maken, maar beide
zussen gaven toe dat de emoties overweldigend waren.
“Veel mensen zeggen dat een
kaal hoofd me goed staat, maar mentaal vind ik het erg zwaar,”
vervolgt Mieke. “Ik voel me geen vrouw meer. Je uiterlijk
verandert, en daarmee ook een stukje van je identiteit.”
Voor Tanja, die altijd pal
achter haar zus staat, was het een ingrijpend moment. “Je wil sterk
blijven voor de ander, maar als je je eigen zus zo ziet… dan breekt
er iets in je.”
De stilte van het
herstelproces
Mieke is op dit moment thuis,
tussen de chemokuren door. Wat voor veel mensen voelt als rust of
herstel, is voor haar een stille strijd. “Ik heb nu tijd om na te
denken, en dat is een hel,” zegt ze eerlijk.
Ze beschrijft hoe het
stilvallen van het gewone leven ruimte geeft aan angst en verdriet.
“Ik heb vaak huilbuien. Ik wil gewoon dat dat vuile beest uit mijn
lijf verdwijnt. Het liefst zo snel mogelijk.”
Tot nu toe heeft Mieke vier
chemokuren gehad. Er staan er nog twaalf op de planning. Elke
sessie is zwaar, maar elke stap is ook een stukje dichter bij
herstel. “Ik hou me vast aan het idee dat dit tijdelijk is. Dat dit
leidt naar iets beters.”
Een strijd die het hele gezin
raakt
Voor de familie van Mieke, en
in het bijzonder voor Tanja, is deze periode er een van grote
betrokkenheid en continue zorgen. De band tussen de zussen is
hecht, versterkt door het feit dat ze een tweeling zijn.
Tanja probeert er elke dag te
zijn voor haar zus. Niet alleen praktisch, maar ook mentaal. “Het
is zo moeilijk om machteloos toe te kijken,” vertelt ze. “Je wil
helpen, overnemen, verzachten… maar sommige dingen kun je niet
fixen. En dat doet pijn.”
Ze beschrijft hoe ook andere
familieleden, vrienden en collega’s geraakt zijn door de situatie.
“Het raakt iedereen. De onzekerheid is soms erger dan de z!ekte
zelf. We leven tussen hoop en vrees.”
“Pietje de Dood staat op elke
hoek klaar”
Mieke beschrijft haar
situatie met een bittere vorm van humor die vaak voorkomt bij
mensen in zware trajecten. “Pietje de Dood staat op elke hoek met
zijn zeis klaar,” zegt ze. Een uitdrukking die het gevoel van
constante dreiging onder woorden brengt.
Toch klinkt er ook hoop door
in haar woorden. “We geloven in herstel. We geloven dat dit niet
het einde is. Maar het blijft beangstigend. Elke scan, elk
onderzoek, elk nieuw medicijn brengt spanning met zich mee.”
De kracht van familie en
verbondenheid
Wat in dit verhaal vooral
naar voren komt, is de kracht van verbondenheid. Mieke en Tanja staan niet
alleen in hun strijd. Ze worden omringd door een netwerk van mensen
die er zijn met woorden, gebaren, tijd en liefde.
Tanja: “Wat ik zie, is
bewonderenswaardig. Mieke blijft vechten, zelfs op haar slechtste
dagen. Ze is sterker dan ze zelf beseft.”
Die kracht komt ook tot
uiting in kleine dingen: een briefje van een vriendin, een
zelfgemaakte soep, een lach tussen de tranen. Het zijn die momenten
die het verschil maken tijdens een langdurig behandeltraject.
Toekomstperspectief: hoop
ondanks alles
Hoewel het pad nog lang is,
blijven beide zussen geloven in een positieve afloop. Mieke weet
dat het nog maanden gaat duren voordat ze deze fase achter zich kan
laten, maar ze hoopt dat het einde van de tunnel in zicht
komt.
“Ik heb nog twaalf chemo’s te
gaan. Dat klinkt veel, en dat ís het ook. Maar ik tel af. Elke keer
als ik er eentje afrond, voel ik dat ik iets achter me laat.”
Ook Tanja blijft hoopvol. “We
moeten vooruit blijven kijken. Naar het moment waarop we samen weer
kunnen lachen zonder zorgen. Naar de zomer waarin Mieke zich weer
vrij voelt. Dat is ons doel.”
Een boodschap van
bewustzijn
Met hun openhartigheid hopen
de zussen ook anderen te bereiken. Mieke: “Laat je controleren.
Neem je lichaam serieus. Want vroegtijdige opsporing kan levens
redden.”
Tanja voegt daaraan toe:
“Weet dat je er niet alleen voor staat. Er is zoveel liefde
beschikbaar als je het toelaat.”
Heb jij of iemand in je omgeving te maken met
borstk*nker?
Bezoek Kanker.nl of bel
met de KWF Infolijn voor meer informatie, steun en
lotgenotencontact.
